Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

του Διονύση Π. Σιμόπουλου: Επίτιμου διευθυντή Ευγενιδείου Πλανηταρίου

Με την συνεχή και επισταμένη μελέτη των διαφόρων αστρονομικών και αστροφυσικών φαινομένων οι σύγχρονοι επιστήμονες είναι σήμερα σε θέση να εξηγήσουν πολλά από τα φαινόμενα που οι προηγούμενες γενιές θεωρούσαν ανεξήγητα. «Παράξενα» φαινόμενα που ανέκαθεν αντιμετωπίζονταν με δέος και φόβο. Η ιστορία έχει να μας επιδείξει χιλιάδες περιπτώσεις πανικού που προκλήθηκαν από απλά και σήμερα πλήρως κατανοητά αστρονομικά φαινόμενα. Εκλείψεις ηλίου, εμφάνιση λαμπρών κομητών, θεαματικές αλλά ακίνδυνες βροχές μετεώρων, έγιναν στο παρελθόν αιτία για την διασπορά τρομαχτικών προφητειών και ασύδοτης κινδυνολογίας. Μιας τελείως αδικαιολόγητης κινδυνολογίας που πολλές φορές είχε σαν αποτέλεσμα ανυπολόγιστες κοινωνικές και ψυχολογικές επιπτώσεις που οδήγησαν πολλά άτομα ακόμη και στην αυτοκτονία.

Όπως είναι φυσικό η διάδοση, η αποδοχή και η πίστη των ανθρώπων σε τέτοιου είδους παραπληροφόρηση έχει γίνει αντικείμενο μελέτης από πολλούς κοινωνιολόγους και ψυχολόγους οι οποίοι έχουν δημοσιεύσει εμπεριστατωμένες εξηγήσεις του φαινομένου. Κι όμως αυτού του είδους τα μυθεύματα δεν έχουν τέλος. Ιδιαίτερα τα τελευταία μερικά χρόνια, με την βοήθεια του Διαδυκτίου και των μηνυμάτων του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, η διάδοσή τους έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις.

Σ’ ένα πιο πρόσφατο παράδειγμα, υπενθυμίζουμε το μύθευμα που κυκλοφορούσε στο Διαδύκτιο το οποίο, παρ’ όλη την υπερβολή του, γίνονταν πιστευτό από πολλούς. Επρόκειτο φυσικά για ένα χοντροκομμένο παραμύθι που υποστήριζε σώνει και καλά ότι ο Άρης μας πλησίαζε κάθε μέρα όλο και πιο πολύ και ότι το Φθινόπωρο θα φαίνονταν στον ουρανό μας τόσο τεράστιος όσο και η Πανσέληνος! Κι όμως το τεράστιο αυτό ψέμα το πίστεψαν ακόμη και, κατά τα άλλα, μορφωμένα άτομα!

 

 

 

Φαίνεται ότι διάφοροι μύθοι, φάρσες και θεωρίες συνωμοσίας, για διάφορα θέματα, γοητεύουν αφάνταστα τους ανθρώπους της σύγχρονης εποχής μας. Τέτοια μυθεύματα που κυκλοφορούν ευρέως τα τελευταία χρόνια περιλαμβάνουν: απαγωγές από εξωγήινους, το «τρίγωνο του διαβόλου» στις Βερμούδες, το «πείραμα της Φιλαδέλφειας», φαντάσματα, τηλεκίνηση, αγρογλυφικούς κύκλους, και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κάποιος! Ακόμη και η τροχιά της Γης υποστηρίζονταν πριν από μερικά χρόνια, ότι μπορεί να αλλάξει με «ένα γιγαντιαίο πήδημα» μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων που είχε οριστεί να γίνει!

Φυσικά, η Γη, κι όλα όσα περιλαμβάνει, είναι ένα «κλειστό σύστημα» στο οποίο τέτοιου είδους πηδήματα δεν θα μπορούσαν να έχουν καμιά απολύτως επίδραση. Παρόλα αυτά ένας συνάδελφος στο εξωτερικό, «χάριν παιδιάς», υπολόγισε τι θα συνέβαινε με ένα τέτοιο «ομαδικό πήδημα». Εάν θεωρούσαμε ότι η μάζα (το βάρος) του καθενός από τα 600 εκατομμύρια άτομα που θα πήδαγαν ήταν 100 κιλά, τότε η συνολική μάζα όλων αυτών των ανθρώπων θα έφτανε τα 60 δισεκατομμύρια κιλά ή τους 60 εκατομμύρια τόνους. Η μάζα όμως της Γης είναι 100 τρισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη, και η επίδραση του πηδήματος όλων αυτών των ανθρώπων θα ήταν παρόμοια με την επίδραση που θα είχε στο σώμα μας το χοροπήδημα ενός και μόνο κυττάρου μας. Γιατί απλούστατα η αναλογία είναι η ίδια!

Αλλά ακόμη κι αν όλα τα επτά περίπου δισεκατομμύρια του ανθρώπινου πληθυσμού μαζεύονταν στην ίδια πλευρά της Γης και χοροπηδούσαν την ίδια στιγμή, και πάλι δεν θα είχαμε καμιά απολύτως επίδραση πάνω στην τροχιά του πλανήτη μας! Γιατί απλούστατα η ενέργεια που εκλύεται από μια βόμβα υδρογόνου είναι πολύ πιο μεγάλη. Κι εμφανώς, με όλες τις βόμβες που έχουν εκραγεί μέχρι τώρα, δεν έχει σημειωθεί καμιά απολύτως επίδραση στη γήινη τροχιά. Επί πλέον για να μπορέσουμε να ελαττώσουμε την μέση θερμοκρασία της Γης κατά δύο βαθμούς Κελσίου, όπως ήθελαν οι «διοργανωτές» του «μεγάλου πηδήματος», θα χρειάζονταν να μετακινήσουμε την τροχιά της Γης κατά 13 εκατομμύρια χιλιόμετρα πιο μακριά, μιαν απόσταση δηλαδή που είναι 34 φορές μεγαλύτερη από την μέση απόσταση της Γης από την Σελήνη! Όπως, όμως, έλεγε κι ο συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας Robert Heinlein, «Δεν πρέπει ποτέ να υποτιμά κανείς την δύναμη της ανθρώπινης βλακείας»!

 

 

Κι έτσι ακόμη και σήμερα στον 21ο αιώνα, τον αιώνα της λογικής, της επιστήμης και της αναπτυγμένης τεχνολογίας πολλές φορές οι κινδυνολόγοι και οι «προφήτες» της συντέλειας του κόσμου κατορθώνουν να τρομοκρατούν αδικαιολόγητα τον κόσμο σπέρνοντας τις ψεύτικες δεισιδαίμονες προκαταλήψεις τους. Το πιο πρόσφατο, φυσικά παράδειγμα έχει να κάνει με την συντέλεια του κόσμου που θα αρχίσει αυτές τις ημέρες! Πρόκειται για μια ιστορία που έχει τις ρίζες της στο πρόσφατο (σχετικά) παρελθόν, όπως είναι οι «προφητείες» του 1962 όταν ένα κύμα πανικού κατέλαβε την ανθρωπότητα επειδή Ινδοί αστρολόγοι είχαν «προβλέψει» την συντέλεια του κόσμου την οποία βάσισαν σ’ ένα συνδυασμό της θέσης των πλανητών και μιας ολικής έκλειψης του Ήλιου που θα ήταν ορατή από τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Έτσι στην Ινδία χιλιάδες άνθρωποι μαζεύτηκαν για να εξαγνιστούν. Στην Αγγλία μερικοί οπαδοί των UFO κατέφυγαν στους λόφους για να ζητήσουν βοήθεια από τους φίλους τους του Άρη και της Αφροδίτης. Ενώ στην Αριζόνα τα μέλη μιας θρησκευτικής αίρεσης κατέφυγαν σ’ ένα μικρό χωριό που, όπως πίστευαν, θα ήταν το μοναδικό που θα γλίτωνε από την καταστροφή. Οι εφημερίδες και οι ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί κατακλύστηκαν από τηλεφωνήματα για πληροφορίες σχετικά με την συντέλεια του κόσμου.

Όταν, επιτέλους, έφτασε η αναμενόμενη μέρα της καταστροφής, στις 4 Φεβρουαρίου 1962, τίποτε το ασυνήθιστο δεν συνέβη. Ούτε πλημμύρες έγιναν, ούτε πυρκαγιές, ούτε σεισμοί, ούτε παλιρροιακά κύματα, ούτε πυρηνικός πόλεμος. Εμφανώς το τέλος του κόσμου είχε αναβληθεί! Θα περίμενε λοιπόν κανείς ότι οι διάφορες αυτοπρόσκλητες Κασσάνδρες θα είχαν μάθει το μάθημά τους. Κι όμως είκοσι χρόνια αργότερα ξαναχτύπησαν και πάλι.

 

 

Οι εφημερίδες της εποχής ανακοίνωναν και πάλι νέες «προφητείες» για τη συντέλεια του κόσμου και νέες καταστροφές που θα συνέβαινε στις 10 Μαρτίου 1982. Το ξεκίνημα της νέας κινδυνολογίας πήρε τις μεγαλύτερες διαστάσεις του στις αρχές του 1982 με την επανέκδοση ενός βιβλίου που είχε τίτλο «Η Επίδραση του Δία» που είχε γραφτεί το 1974. Στο βιβλίο αυτό «προειδοποιούσαν», τους Καλιφορνέζους κυρίως, ότι το 1982 το Λος Άντζελες θα καταστραφεί από έναν ισχυρότατο σεισμό ενώ παρόμοιες δονήσεις να συνταράξουν και άλλα μέρη του πλανήτη μας. Κατά την άποψη των δύο συγγραφέων όλοι οι πλανήτες θα ευθυγραμμίζονταν στην ίδια πλευρά του Ήλιου στις 10 Μαρτίου 1982.

Αυτή η θεωρούμενη σπάνια συγκέντρωση των πλανητών υποτίθεται ότι θα δημιουργούσε τεράστιες βαρυτικές και παλιρροιακές δυνάμεις που θα επιδρούσαν πάνω στον Ήλιο, και θα τον έκαναν να εκπέμψει τεράστιες ποσότητες ατομικών σωματιδίων στο διάστημα. Μερικά από τα σωματίδια αυτά θα συγκρούονταν με την ατμόσφαιρα της Γης μας προκαλώντας ασυνήθιστες καταιγίδες και ανέμους. Η τριβή των ανέμων με την επιφάνεια της Γης θα προκαλούσε διαταραχές στην ομαλή περιστροφή του πλανήτη μας, οι οποίες θα καταπονούσαν τις σεισμικές ζώνες, μια από τις οποίες είναι και το ρήγμα του Αγίου Ανδρέα στη Νότια Καλιφόρνια που έχει μήκος 1.350 χιλιομέτρων και το 1906 ήταν η αιτία του μεγάλου σεισμού του Σαν Φρανσίσκο. Σύμφωνα με τις «προβλέψεις» ο «αναμενόμενος» σεισμός του 1982 θα σήμαινε την καταστροφή του Λος Άντζελες.

Τα διάφορα ειδησεογραφικά πρακτορεία μετέδωσαν τις «πληροφορίες» αυτές και χιλιάδες εφημερίδες σ’ όλο τον κόσμο τις δημοσίευσαν  στην πρώτη σελίδα τους. Αυτό ήταν! Αστρολόγοι, θρησκομανείς και κάθε είδους προφήτες και κινδυνολόγοι είχαν την τιμητική τους. Και τι δεν προβλέφθηκε: Λοιμοί, σεισμοί, καταποντισμοί, και δεκάδες άλλες βιβλικές καταστροφές! Παρά τις επανειλημμένες επίσημες και υπεύθυνες διαβεβαιώσεις των ειδικών επιστημόνων δεν ήσαν και λίγοι εκείνοι που καρδιολαχτάρησαν. Τα τηλεφωνήματα έδιναν και έπαιρναν. Και τι δεν ακούσαμε τις μέρες εκείνες. Τελικά, όπως ήταν φυσικό, δεν έγινε τίποτα. Καμιά καταστροφή δεν συνέβη και όλοι έζησαν καλά κι εμείς καλύτερα.

 

 

Με την επικείμενη όμως έλευση του 2000 τα πράγματα έγιναν ακόμη χειρότερα. Ιδιαίτερα μάλιστα επειδή πολλοί ήταν αυτοί που, λανθασμένα, θεώρησαν το έτος 2000 ως την απαρχή ενός νέου αιώνα (του 21ου) και μιας νέας χιλιετίας (της τρίτης). Όσο μάλιστα πλησιάζαμε στη περίφημη αυτή ημερομηνία οι μύθοι και οι παραξενιές που ακούγονταν όλο και πλήθαιναν. Και τι δεν είχαμε ακούσει για το περίφημο εκείνο ορόσημο! Από τους κάθε είδους εσχατολογικούς αφορισμούς που διαπλέκουν τον μύθο με την πραγματικότητα, μέχρι την έλευση εξωγήινων «από μηχανής θεών»! Οι περισσότεροι φυσικά άνθρωποι στον κόσμο δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα γι’ αυτού του είδους την παραφιλολογία. Παρ’ όλα αυτά το μπλέξιμο ενός πραγματικού γεγονότος με την καταστροφολογία και την «επικείμενη» συντέλεια του κόσμου μπορεί να παρασύρει ορισμένους να πιστέψουν τα απίστευτα.

Σύμφωνα με όσα κατά καιρούς είχαν γραφτεί πάνω στο θέμα οι διάφοροι αγύρτες, ψευδοπροφήτες και αστρολόγοι «πρόβλεπαν» ότι στις 5 Μαΐου του 2000 οι 5 ορατοί με γυμνό μάτι πλανήτες (Ερμής, Αφροδίτη, Άρης, Δίας και Κρόνος), καθώς επίσης ο Ήλιος και η Σελήνη, θα βρίσκονται ευθυγραμμισμένοι με την Γη μας δημιουργώντας έτσι τεράστιες βαρυτικές και παλιρροιακές δυνάμεις πάνω στον πλανήτη μας. Στις καταστροφές που «προβλέπονταν» ότι θα επακολουθήσουν περιλαμβάνονταν μία σειρά μεγάλων σεισμών με μέγεθος 13 (!!!) και άνω βαθμών στην κλίμακα Ρίχτερ, την βίαιη μετακίνηση των τεκτονικών πλακών της Γης, την μετακίνηση του παγωμένου φλοιού των πόλων, την άνοδο της στάθμης της θάλασσας σε ύψος από 30 έως 100 μέτρα, την δημιουργία τεραστίων παλιρροιακών κυμάτων (των επονομαζόμενων τσουνάμι), την δημιουργία ανέμων με ταχύτητα 800 έως 3.200 χιλιομέτρων την ώρα, τον καταποντισμό όλων των παράλιων ακτών της Γης, την μετακίνηση του μαγνητικού πεδίου του πλανήτη μας και πολλά άλλα συναφή καταστροφολογικά! Υπήρχε άραγε και η παραμικρή έστω πιθανότητα να συμβούν όλα αυτά. Η απάντηση είναι ένα κατηγορηματικό ΟΧΙ! Ούτε καταστροφές αλλά ούτε και ευθυγράμμιση των πλανητών!

Πρώτα απ’ όλα ας εξηγήσουμε τι σημαίνει σύνοδος πλανητών. Οι πλανήτες στις κανονικές τους κινήσεις γύρω από τον Ήλιο, φαίνονται να κινούνται στον ουρανό από τη Δύση προς την Ανατολή. Οι πλανήτες που βρίσκονται πλησιέστερα στον Ήλιο φαίνονται να κινούνται ταχύτερα ενώ οι πιο απομακρυσμένοι κινούνται αργότερα. Μ’ αυτό το τρόπο ένας από τους πλανήτες είναι δυνατόν να φτάσει και να προσπεράσει κάποιον άλλο. Το προσπέρασμα αυτό το λέμε σύνοδο των δύο πλανητών. Δεν είναι μάλιστα καθόλου παράξενο το να δει κανείς ένα πλανήτη να σταματά την κανονική του πορεία και να οπισθοδρομεί προς τη Δύση. Αυτή η κίνηση παραξένευε και βασάνιζε τους αρχαίους.

Σήμερα όμως ξέρουμε ότι οι πλανήτες στην πραγματικότητα δεν αλλάζουν κατεύθυνση ποτέ. Το τι συμβαίνει είναι ότι καθώς περιφέρεται η Γη μας γύρω από τον Ήλιο έρχεται πολλές φορές στη θέση να προσπεράσει έναν από τους εξωτερικούς πλανήτες και τότε ο πλανήτης αυτός φαίνεται να κινείται προς τα πίσω, όπως όταν ένα αυτοκίνητο προσπερνάει ένα άλλο. Όπως όλοι οι πλανήτες έτσι και οι μεγαλύτεροι πλανήτες Δίας και Κρόνος κινούνται κανονικά προς την Ανατολή. Η κίνηση του Δία είναι πιο γρήγορη από του Κρόνου γιατί ο Δίας είναι πλησιέστερα στον Ήλιο από τον Κρόνο. Μ’ αυτή την ταχύτητα ο Δίας και ο Κρόνος έρχονται σε σύνοδο (προσπερνά δηλαδή ο ένας τον άλλο) μια φορά κάθε 20 χρόνια. Το ίδιο γίνεται και με τους άλλους πλανήτες. Στις 6 Απριλίου, για παράδειγμα, οι δύο πλανήτες Άρης και Δίας βρίσκονταν πράγματι σε σύνοδο, προσπέρασε δηλαδή ο ένας τον άλλο, οπότε φαίνονταν ότι βρίσκονταν σε απόσταση μίας μοίρας μεταξύ τους.

 

 

Στις 5 όμως Μαΐου δεν είχαμε μία τέτοια «σύνοδο». Την ημέρα εκείνη τα 7 ουράνια αντικείμενα του Ηλιακού μας Συστήματος που είναι ορατά με γυμνό μάτι και ήσαν γνωστά από την αρχαιότητα (ο Ήλιος, η Σελήνη, ο Ερμής, η Αφροδίτη, ο Άρης, ο Δίας και ο Κρόνος) ήσαν μεν μαζεμένα όλα στην αντίθετη από τη Γη μας πλευρά αλλά αυτή η «συγκέντρωση» σε καμιά περίπτωση δεν ήταν αυτό που αποκαλούμε «σύνοδο πλανητών». Γιατί τα 7 αυτά ουράνια αντικείμενα βρίσκονταν διασκορπισμένα σε μία έκταση 25,9 περίπου μοιρών (και για την ακρίβεια 25ο 53’). Όπως βλέπετε λοιπόν η υποτιθέμενη «ευθυγράμμιση» των ορατών πλανητών δεν ήταν καθόλου ευθυγράμμιση αλλά απλά μία απλή «συγκέντρωση» πλανητών.

Μία παρόμοια συγκέντρωση είχε γίνει, όπως είπαμε, και στις 5 Φεβρουαρίου 1962, όταν η αποχή ανάμεσα στους πλανήτες έφτανε τις 15,8 μόνο μοίρες, ήταν δηλαδή πολύ μικρότερη από αυτήν του 2000. Ενώ την ίδια εκείνη ημέρα είχαμε επιπρόσθετα και μία έκλειψη του Ήλιου, κάτι που για τους καταστροφολόγους είναι ένα γεγονός ακόμη πιο «επικίνδυνο». Και όμως δεν συνέβη τίποτα! Τέτοιου είδους «συγκεντρώσεις» των πλανητών είναι άλλωστε κάτι το συνηθισμένο. Τα τελευταία 1.000 χρόνια, γιά παράδειγμα, είχαμε 10 παρόμοιες συγκεντρώσεις των πλανητών Άρη, Δία, Κρόνου με τον Ήλιο και με μικρότερη μέγιστη αποχή μεταξύ τους.

Όλες αυτές οι συγκεντρώσεις των πλανητών όμως δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με μία πραγματική ευθυγράμμιση. Γιατί απλούστατα μία πραγματική ευθυγράμμιση των πλανητών έχει πιθανότητα να γίνει μία φορά στα 86 δισεκατομμύρια, τρισεκατομμύρια, τρισεκατομμυρίων, τρισεκατομμύρια χρόνια (δηλαδή ο αριθμός 86 ακολουθούμενος από 45 μηδενικά!). Η ηλικία όμως του Ηλιακού μας Συστήματος είναι μικρότερη από 5 δισεκατομμύρια χρόνια και έχει υπόλοιπο ζωής άλλα 5 δισεκατομμύρια. Γεγονός που σημαίνει ότι στη διάρκεια των 10 δισεκατομμυρίων χρόνων της ζωής του Ηλιακού Συστήματος δεν πρόκειται σε καμιά περίπτωση να έχουμε μία τέτοια πραγματική ευθυγράμμιση των πλανητών.

Ας υποθέσουμε όμως ότι οι πλανήτες θα ήταν δυνατόν να ευθυγραμμιστούν. Θα μπορούσαν τότε να δημιουργήσουν παλίρροιες πάνω στον Ήλιο που θα προκαλούσαν στη συνέχεια μεγάλους σεισμούς στον πλανήτη μας; Μπορούν, δηλαδή, οι πλανήτες να δημιουργήσουν αξιοσημείωτες παλίρροιες πάνω στον Ήλιο; Η απάντηση είναι εύκολη: ακόμη κι αν είχαμε μία τέλεια ευθυγράμμιση των πλανητών από την μία πλευρά του Ήλιου τότε η παλίρροια που θα σημειώνονταν πάνω στον Ήλιο θα είχε ύψος 1 χιλιοστού του μέτρου! Αν συγκρίνουμε τις διάφορες προεξοχές και εκλάμψεις που συμβαίνουν συνεχώς πάνω στον Ήλιο και εκτοξεύουν εκατομμύρια τόνους υπέρθερμων αερίων εκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνειά του, τότε η παλίρροια του ενός χιλιοστού δεν είναι ούτε παρωνυχίδα!

 

 

Όλοι ξέρουμε ότι η Σελήνη προκαλεί πράγματι σημαντικές παλίρροιες στη Γη μας. Από την απόσταση των 385.000 περίπου χιλιομέτρων της, η μάζα της Σελήνης επενεργεί δυναμικά πάνω στον πλανήτη μας. Η Γη όμως έχει διάμετρο 13.000 περίπου χιλιομέτρων γι’ αυτό και η Σελήνη επιδρά ισχυρότερα στην κοντινή πλευρά της Γης, πιο αδύναμα στο κέντρο της, και ακόμα πιο αδύναμα στην αντίθετη πλευρά της. Στην πλησιέστερη προς τη Σελήνη πλευρά της Γης το νερό υψώνεται σ’ ένα αρκετά μεγάλο ύψος. Στην άλλη πλευρά η Γη απομακρύνεται από το νερό δημιουργώντας μια παρόμοια ανύψωση του νερού. Καθώς η Γη περιστρέφεται μια φορά κάθε μέρα συναντά τα δύο αυτά κύματα. Σ’ αυτή την περίπτωση η στάθμη της θάλασσας ανεβαίνει μέχρι και ένα ή 1,5 μέτρο, ενώ σε μερικούς κόλπους και διώρυγες το ύψος είναι ακόμη πιο μεγάλο.

Ενώ όμως η Σελήνη έλκει τους ωκεανούς έλκει επίσης και τη Γη. Αυτό δεν μπορούμε να το παρατηρήσουμε εύκολα γιατί η Γη δεν είναι ρευστή και δεν παραμορφώνεται εύκολα. Όταν όμως η Σελήνη βρίσκεται από πάνω ‘μας, ή κάτω από ‘μας, το έδαφος μπορεί να υπερυψωθεί μέχρι και 18 εκατοστά. Οι παλιρροιακές όμως δυνάμεις (όπως και οι βαρυτικές) βασίζονται σε δύο παράγοντες: στη μάζα ενός σώματος (την ποσότητα δηλαδή των υλικών από τα οποία αποτελείται) και στην απόστασή του. Γιατί όσο μεγαλύτερη είναι η μάζα ενός σώματος, τόσο μεγαλύτερες είναι και οι παλιρροιακές δυνάμεις που δημιουργεί. Επί πλέον όμως όσο μεγαλύτερη είναι η απόστασή του τόσο ασθενέστερη είναι και η παλίρροια.

Εάν δηλαδή διπλασιάσουμε την απόσταση ενός σώματος οι βαρυτικές δυνάμεις που εφαρμόζονται πάνω σ’ ένα άλλο σώμα γίνονται 4 φορές μικρότερης έντασης, ενώ οι παλιρροιακές του δυνάμεις γίνονται 8 φορές μικρότερες. Οι βαρυτικές δηλαδή δυνάμεις εξαρτώνται από το τετράγωνο (Χ^2) της απόστασης, ενώ οι παλιρροιακές δυνάμεις εξαρτώνται από τον κύβο (Χ^3) της απόστασης. Πράγμα που σημαίνει ότι αν δεκαπλασιάσουμε την απόσταση η βαρύτητα μικραίνει κατά 100 φορές (10Χ10) ενώ οι παλιρροιακές δυνάμεις μικραίνουν 1.000 φορές (10Χ10Χ10)!

Έτσι εάν γνωρίζουμε την μάζα ενός σώματος (ενός πλανήτη δηλαδή) και την απόστασή του, μπορούμε να υπολογίσουμε εύκολα και τις δυνάμεις (βαρυτικές και παλιρροιακές) που εξασκούνται πάνω σε ένα άλλο σώμα (στη Γη δηλαδή). Με όλα αυτά, λοιπόν, δεν είναι καθόλου παράξενο που το ουράνιο αντικείμενο το οποίο εξασκεί πάνω στη Γη τις μεγαλύτερες δυνάμεις (βαρυτικές και παλιρροιακές) είναι η Σελήνη, γιατί παρ’ όλο που είναι μικρότερη των άλλων είναι εν τούτοις πλησιέστερα σ’ εμάς.

Κι έτσι παρόλο που ο Ήλιος έχει πολύ μεγαλύτερη μάζα από τη Σελήνη, η μεγαλύτερή του απόσταση από εμάς έχει σαν αποτέλεσμα να προκαλεί παλίρροιες στη Γη μισής περίπου έντασης από τις παλίρροιες που δημιουργεί η Σελήνη στον πλανήτη μας. Είναι άλλωστε ξεκάθαρο ότι οι βαρυτικές δυνάμεις που εξασκούν πάνω στη Γη όλοι οι πλανήτες μαζί δεν φτάνουν συνολικά παρά το 1,7% των βαρυτικών δυνάμεων που εξασκεί από μόνη της η Σελήνη, ενώ τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν με τις παλιρροιακές τους δυνάμεις που είναι απειροελάχιστες. Ένα βιβλίο, δηλαδή, εξασκεί πάνω σας πολύ μεγαλύτερες βαρυτικές και παλιρροιακές δυνάμεις από τις δυνάμεις που εξασκούν πάνω στη Γη όλοι οι πλανήτες μαζί!

 

 

Θα μπορούσαν όμως έστω και αυτές οι ελάχιστες δυνάμεις προστιθέμενες στις δυνάμεις που εξασκεί η Σελήνη να κάνουν κάποια ζημιά (έστω και ελάχιστη) στον πλανήτη μας; Η απάντηση είναι και πάλι ένα κατηγορηματικό ΟΧΙ! Γιατί μη ξεχνάτε ότι η Σελήνη κάθε μήνα, στη διάρκεια της ελλειπτικής της περιφοράς γύρω από τη Γη, άλλοτε βρίσκεται πλησιέστερα και άλλοτε μακρύτερα από τον πλανήτη μας. Η διακύμανση αυτή της απόστασης της Σελήνης φτάνει το 10% περίπου κάθε δύο εβδομάδες όταν στο περίγειό της η Σελήνη βρίσκεται σε απόσταση 363.000 χιλιομέτρων περίπου και στο απόγειό της σε απόσταση 405.000 χιλιομέτρων.

Που σημαίνει ότι κάθε 14 ημέρες η διαφορά της επίδρασης της Σελήνης πάνω στη Γη είναι περίπου αρκετές φορές μεγαλύτερη από την επίδραση που προστίθεται απ’ όλους τους άλλους πλανήτες μαζί. Κι όμως είναι εμφανές ότι η Γη μας δεν παθαίνει τίποτε! Και όταν κάποια στιγμή, σε πέντε με έξη δισεκατομμύρια χρόνια, θα φτάσει πράγματι το τέλος της Γης μας, να είστε βέβαιοι ότι θα είναι ένα τέλος το οποίο θα έλθει με τρόπους που ούτε καν φαντάζονται οι διάφοροι ψευδοπροφήτες και αστρολόγοι της εποχής μας.

 

Δείτε επίσης