1) Τα διαφορετικά ρεύματα της ΝΔ κάπως να συμπλεύσουν ώστε να υπάρξει κίνηση προς τα εμπρός. Αξιόλογο υλικό υπάρχει σε όλες τις πτέρυγες…Ας πούμε, οι καραμανλικοί ας γίνουν λιγάκι πιο δεξιοί.

2) Ο αρχηγός της ΝΔ, κάτι οικογενειακές υποχρεώσεις από νταντάδες και κάτι…μπάτλερ που μεγάλωναν τα παιδιά της οικογένειας και τώρα θέλουν υπουργικό θώκο, ας το κοιτάξει το ζήτημα, πριν γίνει τούμπανο από κρυφό καμάρι. Χρήσιμο θα ήταν να αποφύγει και τη γεροντολαγνεία. Ο νέος -μας αρέσει, δεν μας αρέσει- είναι ωραίος…

3) Τόσο από τις εμφανίσεις του στη Βουλή όσο και από διάφορες δηλώσεις του, είναι εμφανές ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης πλαισιώνεται από κάπως αδύναμο επιτελείο. Το οποίο επιχειρεί να τον εμφανίσει μοντέρνο και μες στην εποχή με χαριτωμενιές τύπου Αρκά και άλλα τέτοια όμορφα, αλλά το μόνο που κατορθώνει είναι να τον εκθέτει.

 

 

4) Τα κριτήρια επιλογής υποψηφίων,ας είναι κομματάκι στιβαρά. Γιατί, είπαμε, καλά τα νέα πρόσωπα, αλλά ας μην είναι και ο κάθε yoyngster κλοουνίσκος της show bizz. Υπάρχουν και νέοι και διάσημοι και στοιχειωδώς σοβαροί.

5) Η…εξαπανάκαθεν ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς να λάβει τέλος, once and for all. Ειδικότερα τώρα που το όποιο υποτιθέμενο “ηθικό πλεονέκτημά της”, το έχει απωλέσει ανεπιστρεπτί και…..πολλάκις!

6) Προσεκτικές δημόσιες δηλώσεις και πραγματικός, όχι υποκριτικός, σεβασμός στον πολίτη. Επιχειρήματα τύπου “ξέρω πώς είναι να ζει κανείς με 600 ευρώ, η μάνα μου ζει με 600 ευρώ τον μήνα”, όταν το κοστούμι σου μόνον, στοιχίζει άνω των 1200 ευρώ, δεν βοηθούν να σε πάρει στα σοβαρά κανείς…

 

 

7) Να αξιοποιηθούν οι νεώτεροι, οι καλύτεροι, οι πιο σχετικοί με συγκεκριμένους τομείς. Ο γιατρός στο Υγείας, ο άνθρωπος της αγοράς στο Οικονομίας, ο γεωπόνος στο Γεωργίας. Ουδείς παντογνώστης, όπως θα’λεγε κι η Αντζελα.

8) Τέλος, να ανεγερθούν σε ρόλο συμβόλων αλλά σε επίπεδο ουσίας, όχι κραυγών, και να μελετηθούν οι μεγάλοι αρχηγοί της παράταξης, οι ευπατρίδες. Οι αναφορές σε αυτούς, πρώτον θα καταδεικνύουν το ποιοτικό χάος που χωρίζει τη ΝΔ από τον Σύριζα και δεύτερον, θα επαναφέρουν σταδιακά, με “αίμα, δάκρυα και ιδρώτα”, την παράταξη αρχικά, και την Ελλάδα κατ’επέκτασιν, στον σωστό δρόμο. Μόνον με επικοινωνιακά παιχνιδάκια, συνεντεύξεις σε trash τηλεοπτικές κυρίες και ορατές, από τον λαό, γονυκλισίες σε ό,τι και σε όποιον ενδύεται τον μανδύα τής επικουρίας για να παίξει τα δικά του παιχνιδάκια, τσου!

Δουλειά έτσι δεν μπορεί να γίνει. Όλα τα παραπάνω υποδηλώνουν “άγχος διακυβέρνησης”, το οποίο δεν βλέπω για ποιόν λόγο πρέπει να υπάρχει. Η νίκη είναι σίγουρη αλλά η διαχείρισή της οφείλει να είναι αντάξια τής εμπιστοσύνης του πολλαπλά λαβωμένου και χιλιοταλαιπωρημένου ελληνικού λαού που ό,τι κι αν έχει κάνει στο παρελθόν, το έχει ήδη αρκετά πληρώσει, φτάνει…

Δείτε επίσης