Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

συνέντευξη στον Γιάννη Τριανταφύλλου:

Με μεγάλη εμπειρία στον χώρο των ειδήσεων, ιδιαίτερα των διεθνών και παρά το νεαρό της ηλικίας της, η Αλεξάνδρα Χατζηγεωργίου αποτελεί μια αξιοπρόσεκτη παρουσία στον χώρο της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας. Στη συνέντευξή της μιλά για πληθώρα θεμάτων – τηλεοπτικών και όχι μόνο:

-Ένα γενικό -και πιο ειδικό, αν θες- σχόλιο για την αναστάτωση και την κατάσταση στο τηλεοπτικό τοπίο τους τελευταίους μήνες ( με τις άδειες κ.λπ.)

Από την πρώτη στιγμή φαινόταν ότι ο νόμος Παππά για τις τηλεοπτικές άδειες, θα κρινόταν αντισυνταγματικός στα Δικαστήρια. Από την πρώτη στιγμή δεν είχαμε καμία αμφιβολία στον Alpha, γι’ αυτό εργαστήκαμε με σθένος να αναδείξουμε τα τρωτά σημεία του νόμου. Παρ’ ο,τι αυτή η ιστορία είχε αίσια για εμάς κατάληξη, θεωρώ ότι ζούμε ένα “τέλος εποχής” για το χώρο του Τύπου… Κοιτάξτε τι γίνεται… Μega, ΔΟΛ…

Στη θέση αξιόπιστων και καταξιωμένων Μέσων με μακρά ιστορία και αξιόλογους δημοσιογράφους, αναδύονται νέα μέσα αμφίβολου τρόπου λειτουργίας και προέλευσης, πράγμα καθιστά ανεξέλεγκτη τόσο την πληροφόρηση, όσο και την Ελευθερία του Τύπου, που- μην ξεχνάμε- είναι ένας από τους βασικούς πυλώνες της Δημοκρατίας.

Έχοντας ζήσει κάποιες από τις ευχάριστες στιγμές της επαγγελματικής μου ζωής στο Mega, με πονά ότι άξιοι συνάδελφοι περνούν αυτή τη δοκιμασία, ωστόσο είμαι βέβαιη ότι το μεγάλο κανάλι θα επανέλθει δριμύτερο. Το χρειαζόμαστε, όλοι. Και είμαι βέβαιη ότι θα γίνει.

 

 

 

-Υπάρχει μια ένταση στην ελληνική κοινωνία τα τελευταία χρόνια, σε διάφορα επίπεδα. Πώς την βιώνεις εσύ, ως δημοσιογράφος, αλλά και στην καθημερινότητά σου;

Νομίζω πως οι άνθρωποι έχουν γίνει πιο επιθετικοί. Το βλέπουμε παντού, στο δρόμο, στη δουλειά, στο σούπερ-μάρκετ. Όταν αντιμετωπίζω κάποια τέτοια συμπεριφορά στην καθημερινότητά μου, δεν την αφήνω να μου χαλάσει τη μέρα, όπως ίσως να έκανα παλιότερα.

Αντίθετα, νομίζω ότι αν κοιτάξεις με κατανόηση τον Έλληνα και του χαμογελάσεις (και σκεφτείς, ίσως, ότι περνάει κάποια δυσκολία στο σπίτι του, που αναδύεται με αυτό τον τρόπο στην επιφάνεια), εκείνος θα σου ανταποδώσει το χαμόγελο. Ή έστω, η ένταση θα μαλακώσει. Όλοι περνάμε δυσκολίες, αλλά δε χρειάζεται να γίνουμε ζούγκλα.

-Θεωρείς “καλύτερο” την ενασχόληση με τα διεθνή; Σου δίνει μια ‘ανάσα’ σε σχέση με την ανακύκλωση των κάπως στάσιμων ελληνικών θεμάτων; ( παρότι βεβαίως ο πλανήτης είναι πλέον “ένα” ).

Σε καιρούς παγκοσμιοποίησης, νομίζω πως τα διεθνή είναι από τα πιο νευραλγικά ρεπορτάζ. Προσωπικά, μου προκαλούν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Θεωρώ τρομερά γοητευτικό ότι μπορεί κανείς να ταξιδέψει στην άλλη άκρη του κόσμου, να ανοίξει την τηλεόραση ή να βρεθεί σε μια παρέα και όλοι να ασχολούνται με θέματα, που γνωρίζει κι ο ίδιος καλά, που είναι πια “κτήμα” του, είναι η δουλειά του… Στην άλλη άκρη της Γης, ή ακόμα και εδώ δίπλα, στη γειτονιά μας, την Ιταλία ή την Τουρκία, κανείς δεν ασχολείται με τα εσωκομματικά του ενός κόμματος ή του άλλου.

Όλοι όμως, θα συζητήσουν για τις εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες, την τρομοκρατική επίθεση στη Νίκαια ή το πραξικόπημα κατά του Ερντογάν. Πρόσφατα με ρώτησαν “τι θα ήθελα να κάνω εάν δεν έκανα αυτή τη δουλειά;” Όταν διερωτήθηκα, απάντησα ότι “κάνω την καλύτερη δουλειά στον κόσμο και πως δεν θα ήθελα να κάνω τίποτε άλλο.” Είμαι ευλογημένη».

 

 

-Υπάρχουν φορές που, παρά τη δεδομένη εμπειρία σου στον χώρο, σοκάρεσαι από κάποιαείδηση; Αν ναι, έχεις κάποιο πρόσφατο παράδειγμα;

Εάν κάποιος δεν σοκάρεται με τις θηριωδίεςτου ISIS και όσα συμβαίνουν στη Συρία, νομίζω ότι παρακολουθεί όσα εκτυλίσσονται απλώς επιφανειακά. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το μικρό Ομράν, με το χαμένο βλέμμα του στο ασθενοφόρο που έγινε το αγόρι-σύμβολο του πολέμου στη Συρία; Ή το μικρό Αιλάν; Θυμάμαι ότι τη μέρα που μάθαμε στο mega ότι ένα αγοράκι βρέθηκε νεκρό στις ακτές της Μεσογείου και έπρεπε να το παρουσιάσω, είχε σφιχτεί το στομάχι μου.

Η εικόνα του με στοιχειώνει ακόμα. Ένιωσα και ένοχη και συνυπεύθυνη για όλα όσα δεν έκανα για να βοηθήσω τους συνανθρώπους μου. Το ότι κάποιος γεννήθηκε σε μια πιο ασφαλή χώρα και δεν είναι πρόσφυγας είναι καθαρά θέμα τύχης. Επίσης, σοκ είναι για μένα οι ηλικίες των παιδιών που δέχονται “πλύση εγκεφάλου” και γίνονται τρομοκράτες του Χαλιφάτου. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς… Ότι 16, 17, 18, 19 χρονών παιδιά “έσφαξαν” το καλοκαίρι έναν ιερέα στη Γαλλία την ώρα της Θείας λειτουργίας, στο όνομα ενός Θεού-τιμωρού; Του δικού τους Θεού;

Τα πιο μεγάλα εγκλήματα στην ιστορία της ανθρωπότητας έχουν γίνει στο όνομα της Θρησκείας. Τέλος, να σου πω (γιατί δεν θα τελειώσω ποτέ, εάν σκεφτώ με πόσες ειδήσεις σοκάρομαι) ότι “κλωτσάει” πολύ η γυναίκα μέσα μου, όσον αφορά σε θέματα κακοποίησης γυναικών σε χώρες της Μέσης Ανατολής ή και αλλού. Υπάρχει μια βαθιά υποκρισία πίσω από τους νόμους που προστάζουν τις γυναίκες να ντύνονται  με μαύρα υφάσματα, (όπως χιτζάμπ, νικάμπ και μπούρκες) την ύπαρξή τους.

 

 

-Υπάρχει κάποια ξένη ή ελληνίδα συνάδελφος τη δουλειά της οποίας βρίσκεις ξεχωριστή/άξια αναφοράς;

Λατρεύω τον Richard Quest για την αμεσότητά του και το ξεχωριστό του ύφος να παρουσιάζει με πρωτότυπο τρόπο τα συνήθως βαρετά, οικονομικά ρεπορτάζ. Σέβομαι την Έλεν Ντετζενέρις και απλά βρίσκω υπέροχο και ίσως τον καλύτερο στο είδος του, τον φετινό παρουσιαστή των Όσκαρ, τον Jimmy Fallon. Βρίσκω ενδιαφέρουσα την παρουσία της Kristie Lou Stout του CNN.

Στα δικά μας, από τους νεότερους μου αρέσει πολύ η Νίκη Λυμπεράκη. Δεν τη γνωρίζω προσωπικά, αλλά τη θεωρώ πολύ ξεχωριστή. Έχει δικό της τρόπο, γνωρίζει εις βάθος τα θέματα και κυρίως καταλαβαίνει τι λέει.

 

 

-Είναι εύκολο για μια γνωστή δημοσιογράφο, νέα και όμορφη όπως εσύ, να κρατήσει την προσωπική ζωή της εκτός των φωτογραφικών φλας;

Υπό ορισμένες προϋποθέσεις, ναι. Εξαρτάται πάντα από τις προϋποθέσεις. Η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να προβάλλει την είδηση και όχι την προσωπική του ζωή. Προσέξτε, όμως: Όσο λάθος είναι να προβάλλεις την προσωπική σου ζωή και μόνο, άλλο τόσο λάθος είναι να κρύβεσαι και να μην ζεις τη ζωή σου, όπως εσύ θέλεις, εξαιτίας της δουλειάς.

Θα έρθει, τότε, η στιγμή που θα έχεις πει τόσα “όχι” στον εαυτό σου, που δεν θα μπορείς να πεις “ναι” στη δουλειά. Η μία υπερβολή, φέρνει την άλλη. Ισορροπία χρειάζεται και να κατανοείς βαθιά ότι η ζωή δεν είναι πρόβα. Είναι συνεχής πρεμιέρα.

-Αν είχες τη δυνατότητα να επιλέξεις μια δημοσιογραφική αποστολή, πού θα ήθελες να είναι και με ποιό θέμα;

Θα ήθελα πολύ να καλύψω προεδρικές εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες ή εκλογές σε οποιοδήποτε μέρος του πλανήτη. Νομίζω ότι θα ήταν για μένα νούμερο ένα. Θα μου άρεσε να καλύψω , επίσης, το δημοψήφισμα για το BREXIT στο Ηνωμένο Βασίλειο, να παρακολουθώ συστηματικά τις εργασίες του Ευρωκοινοβουλίου  ή να έχω καλύψει την κρίση στη νοτιοανατολική Ουκρανία το 2014, τότε με την Κριμαία. Α! Και για να μην κρύβομαι πίσω από το δάκτυλό μου, θα “πέθαινα” να καλύψω τη βραδιά των Όσκαρ.

 

 

-Ασχολείσαι καθόλου με τα σπορ; Υποστηρίζεις κάποια ομάδα ( ποδόσφαιρο, μπάσκετ κ.λπ. );

Λατρεύω τη yoga, με ισορροπεί. Κάνω power vinyasa και reformer pilates και είναι ό,τι καλύτερο δίνω στον εαυτό μου και το πνεύμα μου. Από ποδόσφαιρο και μπάσκετ, όμως, έχω μαύρα μεσάνυχτα και δεν υποστηρίζω κάποια ομάδα, γιατί πολύ απλά είναι εκτός του πεδίου των ενδιαφερόντων μου. Έχω στόχο, κάποια στιγμή να αρχίσω τέννις, ίσως φέτος το καλοκαίρι. Με γοητεύει πολύ αυτό το άθλημα, όπως και το Squash. Τα βρίσκω πολύ ευγενή.

-Η Ελλάδα είναι Ευρώπη;

Νομίζω ότι η κρίση μας έχει κάνει περισσότερο Ευρωπαίους. Πήραμε το μετρό, μάθαμε να είμαστε πιο ταπεινοί, δώσαμε περισσότερη σημασία στον πολιτισμό, το θέατρο, τις τέχνες, το σινεμά, μάθαμε να ψυχαγωγούμαστε με λιγότερα, όχι να διασκεδάζουμε με τα πολλά. Ήρθαμε πιο κοντά σε αυτό που είμαστε. Και νομίζω ότι είμαστε “νοτιοευρωπαίοι”. Τελικά, αυτό το Μεσογειακό μοντέλο μας ταιριάζει καλύτερα και δεν πρέπει να το αποποιηθούμε. Θα ήταν σα να προσπαθούμε να περπατήσουμε με λάθος νούμερο παπούτσια. Δεν θα πηγαίναμε και πολύ μακριά, ε;

 

Δείτε επίσης