Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

«Κι εκεί που νομίζεις ότι θα κυκλοφορείς πανέμορφη με τα ταγιέρ σου και τα ψηλοτάκουνα στο Εφετείο, θα χαιρετάς καλοσυνάτα τον κουστουμαρισμένο συνάδελφο σκεπτόμενη αν αυτή την περίοδο είναι σε σχέση, γιατί εσένα πάλι σε εγκατέλειψε το γκομενάκι με τις κλασικές ατάκες: «δεν φταις εσύ, εγώ έχω το πρόβλημα. Ίσως ζηλεύω που έχεις προτεραιότητα τους πελάτες σου και καθόλου χρόνο για μένα. Σου εύχομαι να βρεις αυτό που σου αξίζει…» τουυττ…, έρχεται η δεινή πραγματικότητα και στα ανατρέπει όλα.

 

 

Ξυπνάς στις 7.00, αν και δεν έχεις καταφέρει να κλείσεις μάτι όλο το βράδυ, γιατί σκέφτεσαι το δύσκολο ακροατήριο που σε περιμένει, τις υπόλοιπες δουλειές που έχεις να διεκπεραιώσεις, ότι ξέχασες να καλέσεις πίσω τον κύριο Γιώργο και πάλι θα φωνάζει «εσείς οι δικηγόροι θέλετε μόνο να πληρώνεστε χωρίς να κάνετε τίποτα», τα έξοδα που τρέχουν και κάπου εκεί ξεπετάγεται η φωνή της Ελληνίδας μάνας «εσύ παιδί μου πότε θα παντρευτείς; Έφτασες 30 και το μόνο σταθερό που έχεις είναι τα κιλά σου και η γάτα σου». Πφφφ, έχω βάλει φαΐ στη Μπουμπού; Δεν έπρεπε να φάω το οικογενειακό παγωτό με το κουτάλι. Πάλι στα μπούτια θα τα πάρω.

Φτάνεις Δικαστήριο. Γνώριμη εικόνα. Ασφάλεια απούσα. Ρομά κάνουν πικ-νικ στο γκαζόν περιμένοντας να εκδικασθεί κάποια υπόθεσή τους, αλλόφρονες συνάδελφοι τρέχουν να προλάβουν το πινάκιο, εμφανίζεται η έδρα, ζέστη…, πολλή ζέστη…, πάλι δεν κλιματίζεται η αίθουσα. Πάλι θα περιμένω. Ας μπω Facebook. Τσακ, μηνυματάκι από γλυκύτατο κύριο «εγώ τι φόνο να κάνω για να με αναλάβετε και να σας γνωρίσω;»

 

 

Φόνο; Φόνο; Ξέρεις πόσα παράβολα έχει; Ξέρεις τι ΦΠΑ έχει πρέπει να αποδώσω; Και ο ΕΦΚΑ πάντα εκεί. Άστο μεγάλε, ίσως χαιρετιστούμε τυχαία σε κάποιο από τα γνωστά στέκια των δικηγόρων στο Κολωνάκι, όπου μπορεί να μοιάζουμε φαντάσματα του εαυτού μας, αλλά το Aperol στις 17.00 θα το πιούμε. Αξία ανεκτίμητη…

Και μέσα σε όλα αυτά, να πρέπει να βρω φόρεμα για το γάμο της ξαδέρφης μου. Με πήρε ΠΑΛΙ τηλέφωνο η μανούλα να μου το υπενθυμίσει. Μα βρε μαμά, όλο νάζι και παράπονο το μικρό Τζωρτζινάκι, κι αυτή μέσα στο Σεπτέμβρη βρήκε να παντρευτεί; Γιατί; Γιατί αυτή, αγάπη μου, βρήκε άντρα….

Και στα δικά σου. Μ’ ένα καλό παιδί και γρήγορα. Εδώ μανδάμ ούτε το τραμ δεν πάει γρήγορα, γιατί το απαιτείς από εμένα; Ο δικός μου σύντροφος θα είναι μελαχρινός, ψηλός, με χιούμορ τόσο – όσο, χωρίς πρώην, χωρίς χαζοφλέρτ στο Facebook, που θα πατάει καλά στα πόδια του και θα θέλει μόνο εμένα. Ο δικός μου άνδρας, μανδάμ, δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα. Αλλά να σας δώσω μία καρτούλα μου μήπως προκύψει κάποιο διαζυγιάκι. Ξέρω, ξέρω αχρείαστη να είμαι…

 

 

Και κάπως έτσι ολοκληρώνεται η μέρα μου. Κουραστική, αγχωτική, αλλά δεν ξέχασα να χαμογελάω. Στους ανθρώπους. Στη ζωή.

Ώρα να ξαπλώσω. Η Μπουμπού έχει φαγητό;

 

Δείτε επίσης