Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

O 45oς πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ. είναι ένας επιχειρηματίας ο οποίος διαδέχθηκε τον πατέρα του στον χώρο των real-estate business.

Δηλώνει βαθιά επηρεασμένος από εκείνον, τόσο σε επίπεδο φιλοσοφίας δουλειάς όσο και ζωής:

«Οποιος με γνωρίζει, ξέρει πως η πόρτα του γραφείου μου είναι πάντα ανοιχτή. Συμβολίζει τον τρόπο που επιλέγω να σκέφτομαι και είναι ο τρόπος που λειτουργώ.

Έτσι ήταν κι ο πατέρας μου. Μου είπε κάποτε: “Ξέρεις, όσο πιο πολλά μαθαίνω, τόσο πιο πολλά συνειδητοποιώ ότι δεν ξέρω.

Νομίζω ότι αυτό, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, με έχει κρατήσει νέο”. Ήταν ένα πρόχειρο σχόλιο, μια παρατήρησα που έκανε ήρεμα μια μέρα καθώς διάβαζε, αλλά μου έχει κολλήσει για δεκαετίες.

 

 

Και η αλήθεια είναι ότι ο Φρεντ Τραμπ έζησε μια γεμάτη ζωή, αποχωρώντας από αυτήν πλήρης ημερών στα 94του χρόνια.

«Ένα από τα αγαπημένα βιβλία του πατέρα μου αλλά και δικό μου, το οποίο συνιστώ όποτε μπορώ για να δώσει ενθάρρυνση στους ανθρώπους, είναι το «Η δύναμη της θετικής σκέψης» ( The Power of positive thinking ) του Norman Vincent Peale.

Μερικοί μπορεί να το βρουν παλιομοδίτικο αλλά αυτά που έγραψε ο Peale θα είναι πάντα αληθινά. Υποστηρίζει την πίστη ενάντια στον φόβο. Η πίστη μπορεί να υπερνικήσει την παράλυση που προκαλεί ο φόβος».

Δύο αγαπημένα ρητά τού Φρεντ Τραμπ: «Μάθε τα πάντα γι’αυτό που κάνεις» και «”Συναρπαστική” είναι ένα βαρετό επίθετο για τη δουλειά που κάνουμε».

 

 

Και ο Ντόναλντ συνεχίζει: «Ο πατέρας μου, όπως και η μητέρα μου, ήταν αποφασιστικός και πειθαρχημένος.

Ήταν και οικονόμος, με την έννοια ότι ήξερε ότι δεν είναι εύκολο να βγάζεις λεφτά και ότι πρέπει να τα χρησιμοποιείς με σεβασμό. Σπάνια βγαίναμε έξω για φαγητό. Κάναμε σχετικά σπάνια πολυτελείς διακοπές.

Και οι δύο γονείς μου έδιναν έμφαση στις σπουδές και τη μόρφωση. Ο καθένας μας έπρεπε να συνεισφέρει κάτι, όχι μόνο στην οικογένεια ως σύνολο αλλά και στην κοινωνία.

Αυτή η οικογενειακή αξία των Τραμπ είναι ριζωμένη μέσα μου και έχω προσπαθήσει να ζω σύμφωνα με αυτήν.

Ο πατέρας μου Fred πέθανε το 1999, η μητέρα μου Mary, το 2000. Το κενό που άφησαν δεν θα γεμίσει ποτέ. Αλλά αυτό που μού έδωσε ο καθένας τους, με το παράδειγμά τους, θα μείνει μαζί μου μέχρι το τέλος της ζωής μου».

 

Δείτε επίσης