γράφει ο Dr. William Mallinson, Καθηγητής Πολιτικών Ιδέων και Θεσμών στο Πανεπιστήμιο Guglielmo Marconi, πρώην μέλος του βρετανικού διπλωματικού σώματος.

Συγγραφέας του βιβλίου «Τρεις φορές ξένη», εκδ.Επίκεντρο.

 

Φαίνεται ότι η επικεντρωμένη στο κέρδος παγκοσμιοποίηση, η ανεπάρκεια του ελληνικού πελατειακού ελληνικού πολιτικού συστήματος, η στάση σκλάβου απέναντι στα στρατηγικά συμφεροντα του ΝΑΤΟ και τής ΕΕ/Γερμανικής μηχανής, καθώς και ο υποβιβασμός των παραδοσιακών ελληνικών αξιών, εθίμων και παραδόσεων μπορούν να συνδυαστούν ώστε να αναγάγουν την Ελλάδα σε ένα επίπεδο failed state.

 Ας ξεκινησουμε με την περιβόητη ρήση του Κίσινγκερ: οι Ελληνες είναι δύσκολο αν όχι αδύνατο να ελεγχθούν, και γι’αυτόν τον λόγο πρέπει να τους χτυπήσουμε βαθιά στις ρίζες της κουλτούρας τους: τότε ίσως κατορθώσουμε να τους κάνουμε να συμβιβαστούν. Εννοώ, φυσικά, να χτυπήσουμε τη γλώσσα τους, τη θρησκεία τους, τα πολιτιστικά και ιστορικά τους αποθέματα, έτσι ώστε να εξουδετερώσουμε την ικανότητά τους να αναπτυχθούν, να ξεχωρίσουν και -εν τέλει- να αποτελέσουν εμπόδιο στα ζωτικά στρατηγικά μας σχέδια στα Βαλκάνια, τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή».

Γιατί η επίθεση σε έναν υπέργηρο δήμαρχο, τον Μπουτάρη, μου δίνει το κίνητρο να γράψω τα παραπάνω; Επειδή πιστεύω ότι αυτή η επίθεση αποτελεί την επιτομή της τπώσης και τής καταστροφής μιας όμορφης χώρας. Η ναίφ προσέγγισή του στο θέμα της Τουρκίας, η επίσης ναίφ προώθηση των LGBQT ‘δικαιωμάτων’ είναι εξαιρετικά αντισυμβατική και δημιουργεί το πορτρέτο ενός πολιτικά ορθού σκλάβου τής περιώνυμης “Νέας Αριστεράς” ψευδοφιλοσοφίας τού να κατηγοριοποιείς τους πάντες και να προωθείς τις αμερικανικές ( ‘δυτικές’ ) αξίες  ad nauseam.

 

 

“Η ποικιλομορφία” είναι το όνομα του παιχνιδιού. Εκείνο που είναι καλό για την Αμερική πρέπει να είναι καλό και για την Ελλάδα. Μέσα από την κατάταξη των ανθρώπινων σεξουαλικών συνηθειών ο προβολέας έπεσε πάνω στους ‘LGBQT’ και απαρτχάιντ και προκατάληψη δημιουργήθηκαν, αυτά ακριβώς που η “ποικιλότητα” υποτίθεται ότι οφείλει να στέκεται απέναντι, μια οξύμωρη κατάσταση.

Δεν εκπλήσσομαι που ο δήμαρχος δέχθηκε επίθεση, ούτε από το ότι οι επιτιθέμενοι ήταν ημιμαθείς εθνικιστικοί εξτρεμιστές: αυτό προδίδει μια τάση προς τον μανιχαϊσμό στα λιγότερο ανεπτυγμένα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας, κάτι που κληρονομήθηκε στην μοντέρνα Ελλάδα από τον θάνατο ακόμη του Καποδίστρια, “θρεμμένο” από τη βρετανική εμμονή με τη Ρωσία, τους φόβους του ελληνικού εμφυλίου πολέμου, και την αποτροπή στην Ελλάδα να έχει ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική.

Οι περιώνυμες “δυτικές αξίες” υποσκάπτουν τη δομή της ελληνικής κοινωνίας, με τη βοήθεια ενός αυξανόμενου εθισμού μεγάλου μέρους του πληθυσμού στα social media.Οι εταιρείες κολοσσοί και άλλοι επιμένουν ότι κάθε καινούρια ‘app’ ενδυναμώνει τον κόσμο. Αντί για “ενδυνάμωση” βάλτε “υποδούλωση”. Στο όνομα ενός υπερβολικού ατομικισμού, οι άνθρωποι απλώς λοβοτομούνται με το να καταπίνουν την όποια μοντέρνα θεωρία για τα ανθρώπινα “δικαιώματα”. Η απάντησή μου είναι απλή: αν οι άνθρωποι επιθυμούν να έχουν περίεργες σεξουαλικές συνήθειες, τότε “ζήσε και άστους να ζήσουν” αλλά μην υπερπροβάλλεις αυτές τις συνήθειες, δημιουργωντας έτσι προκατάληψη και απαρτχάιντ.

 

 

Ασφαλώς και οι Ελληνες έχουν τις ευθύνες τους για την εξέλιξη αυτών των υποθέσεων. Ηδη πεσμένοι στο έδαφος από οικονομικής απόψεως, από την εγωκεντρικότητά τους και τη διαφθορά όσο και από την παρανοϊκή κερδοσκοπία των πολυεθνικών και των ΝΑΤΟ/Ε.Ε. αντιρωσικών συμφερόντων, υπνοβατούν τώρα στη λήθη, με την περίφημη φράση: «Τι θα κάνουμε»?

Λίγα από αυτά ήταν φανερά όταν πρωτοήρθα στην Ελλάδα πριν από 20 χρόνια. Η Ελλάδα τότε, έμοιαζε δυναμική και αισιόδοξη. Αλλά μέσα σε λίγα χρόνια η Ελλάδα βίωσε τον υποβιβασμό της όμορφης γλώσσας της από τα πασοκικά και αμερικανικοεπιχειρηματικά “Αγγλικά”, το Χρηματιστήριο και το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, τη διοχέτευση τεράστιων ποσών τής Ε.Ε. στο πελατειακό πάρτι του πολιτικού συστήματος, όπου τα μέλη του ελληνικου κοινοβουλίου είναι μερικά από τα πιο καλοπληρωμένα της Ε.Ε., το σκάνδαλο του αγωγού Ρωσίας-Μπουργκάς, όταν και απειλήθηκε η οικογένεια Καραμανλή, η εισβολή πολλών περισσότερων μεταναστών από όσους η χώρα μπορούσ ενα διαχειριστεί, και η συνεργασία με το Ισραήλ που κάνει να φαίνονται γραφικές οι όποιες διαμαρτυρίες για τις καθημερινές δολοφονίες των παλαιστίνιων πολιτών από το εβραϊκό κράτος.

Παρ’ότι δεν ασπάζομαι την βία των κρετίνων απέναντι στον ανόητα επιζητώντα δημοσιότητα Μπουτάρη, φοβάμαι ότι την κατανοώ. Η Ελλάδα οφείλει να σηκώσει τα μανίκια ψηλά, να βρει κάποιον αυτοσεβασμό, να σταματήσει να κοπιάρει αταίριαστες ξένες συνήθειες, να σεβαστεί τη μνήμη ανδρών όπως ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος και να…βρει έναν Πουτιν-όπουλο, να την τραβήξει έξω από τον βάλτο που βρίσκεται τώρα.

 

 

 

 

Δείτε επίσης