Είναι ίσως ο σημαντικότερος εν ζωή ελληνοαμερικανός καλλιτέχνης. Ο Lucas Samaras, γεννημένος στις 14 Σεπτεμβρίου το 1936, “κλείνει” σήμερα τα 82του χρόνια, παρ’όλα αυτά παραμένει ενεργός και δραστήριος, όπως ήταν πάντοτε στη ζωή του.  

Ο ελληνοαμερικανός εικαστικός ξεκίνησε από την Καστοριά για να μεταναστεύσει σε ταραγμένες εποχές, λίγο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στη Νέα Υόρκη, μαζί με την οικογένειά του, σε ηλικία 12 ετών. Οι σπουδές του σε σχολές Καλών Τεχνών του εξασφαλίζουν το θεωρητικό υπόβαθρο για τη δουλειά του. Υποτροφίες, συνέχιση των σπουδών στο Columbia αλλά και φοίτηση σε δραματική σχολή, αφού η προσωπικότητα του νεαρού καλλιτέχνη ήταν πολυσχιδής και δύσκολα μπορούσε να χωρέσει σε καλούπια.

 

 

Κάνει την πρώτη του έκθεση στη Νέα Υόρκη το 1968, σε ηλικία 28 χρονών. Και, από τότε, δεν ξανακοιτάζει πίσω…

Αποκαλυπτική στιγμή για το έργο του είναι η επαφή του με την πρώτη φωτογραφική μηχανή Polaroid το 1972 και τρία χρόνια αργότερα, η δυνατότητα να καθορίζει τις σκιές και το χρώμα των φωτογραφιών, κατά τις εκτυπώσεις των Polaroid. Ετσι, προκύπτει ένας κύκλος έργων που ονομάζει «Φωτομεταμορφώσεις». Πολλοί ανιχνεύουν σε αυτά τα πορτρέτα επιρροές από τις βυζαντινή αγιογραφία.

Πολυβραβευμένος, με δεκάδες εκθέσει ανά τον κόσμο – στην Αθήνα έλαμψε με ένα μεγάλο αφιέρωμα στην Εθνική Πινακοθήκη το 2005.

Σχεδόν μια δεκαετία μετά, ακολούθησε η έκθεσή του Offerings from a Restless Soul: στο Metropolitan Museum of New York:  60 έργα του που ανήκουν στη συλλογή του μουσείου, καθώς και 17 αντικείμενα από τα abstract έργα του δεκαετία του ’60, έως και πρόσφατα έργα του που στηρίζονται στην ψηφιακή τεχνολογία, παρουσιάστηκαν με θριαμβευτικό τρόπο, πάντοτε υπό την αυστηρή επιμέλεια του ιδίου.

 

 

Ενας άλλος σπουδαίος Ελληνας καλλιτέχνης της διασποράς, ο Philip Tsiaras θήτευσε δίπλα του για περισσότερο από μια δεκαετία, μαθαίνοντας πολλά από τον διάσημο μέντορά του. Όπως λέει ο ίδιος: «Για μένα ο Lucas Samaras υπήρξε ένας σπουδαίος δάσκαλος. Δούλεψα μαζί του πολλά χρόνια και έμαθα πολλά – και όχι μόνον στον τομέα της τέχνης. Τον πρωτογνώρισα από κοντά, αφού το όνομά του ήταν ήδη γνωστό, όταν τελείωσα το κολέγιο Amherst και προβληματιζόμουν για το ποιόν δρόμο να ακολουθήσω. Είχα πάρει τότε μια υποτροφία για την Ελλάδα, είχα γνωρίσει τον Ιόλα, δεν ήξερα αν έπρεπε να μείνω στην προγονική γη ή να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου, όπως έκανε και ο Σαμαράς, στην Αμερική, ωστόσο μη γνωρίζοντας κανέναν. Όμως ο Lucas ήταν απόλυτος: «Αν μείνεις στην Ελλάδα, θα είσαι big fish in a small pond» (μεγάλο ψάρι σε μικρή γυάλα), μου είχε πει. Και, απ’ότι έδειξε η συνέχεια, είχε δίκαιο».  

Δείτε επίσης