Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Ο νέος πρόεδρος της Αμερικής ζει και κινείται στη Νέα Υόρκη, είναι ένας βέρος Νεοϋορκέζος. Αλλά όχι του Μανχάταν. Του Κουίνς, μιας πιο ταπεινής γειτονιάς τής πόλης. Παρ΄’όλα αυτά κατόρθωσε να κατακτήσει την πόλη, γεμίζοντας την με τα μεγαλοπρεπή κτίριά του. Με το  πλέον εμβληματικό όλων, το Trump Tower, ένα 68ώροφο οικοδόμημα, από μπρονζέ γυαλί και γυαλισμένο μπρούντζο, στην Πέμπτη Λεωφόρο και 56η Οδό.

Ισως γι’αυτό τού αρέσει και ο Φρανκ Σινάτρα, ο οποίος, όπως όλοι γνωρίζουμε “he did his way”. Συνταγή που ακολούθησε και ο βασιλιάς του νεοϋορκέζικου real estate.

Ρεαλιστής ων, δεν διστάζει να δηλώνει για την πόλη του: «Η ζούγκλα τής Νέας Υόρκης είναι η σκληρότερη ζούγκλα απ’όλες, εκείνη στην οποία οι άνθρωποι ξεσκίζουν ο ένας τον άλλον για να προχωρήσουν μια ίντσα μπροστά απ’τον ανταγωνισμό». 

 

 

Φανατικός οπαδός των New York Yankees, όταν γύριζε τον Μαθητευόμενο, “κουβάλησε” τους υποψήφιους στο γραφείο του Τζορτζ Στάινμπρενερ, θρυλικού ιδιοκτήτη της ομάδας, επί των ημερών του οποίου οι Yankees θριάμβευαν. Όπως περιγράφει ο ίδιος:

«Τα παιδιά μπήκαν στο θρυλικό γραφείο με τις φωτογραφίες του Μπέιμπ Ρουθ, του Τζο Ντι Μάτζιο, του Μίκι Μαντλ και των άλλων ηρώων των Γιάνκις στους τοίχους και άνοιξαν διάπλατα τα μάτια τους. Δεν είχαν ξαναδεί ποτέ κάτι τέτοιο. Ο Τζορτζ κάθισε πολλή ώρα μαζί τους, ήταν ευγενέστατος και τους συμβούλεψε για ένα πλήθος θεμάτων».

Εκτιμά ιδιαίτερα τον Ρούντι Τζουλιάνι, εξαιρετικά επιτυχημένο πρώην δήμαρχο της πόλης, ο οποίος άλλωστε τον στήριξε στην προεκλογική του εκστρατεία.

 

 

Και ασφαλώς περιφέρεται στην πόλη με τη λιμουζίνα του, με αποτέλεσμα να του τυχαίνουν σπαρταριστές σκηνές, όπως η παρακάτω: «Διασκεδάζω με τις αντιδράσεις του κόσμου όταν περπατάω στον δρόμο και με αναγνωρίζουν. Μερικές φορές γυρίζουν ξαφνιασμένοι , μερικές φορές δεν αντιδρούν, αλλά συχνά μου κουνάνε το χέρι και ακούω ένα οικείο και φιλικό «Γειά σου, Ντόναλντ!» από εντελώς αγνώστους.

Μια φορά, είχα κολλήσει σε ένα φρικτό μποτιλιάρισμα μέσα στη λιμουζίνα μου. Ήταν από εκείνα τα μποτιλιαρίσματα που για δέκα λεπτά δεν είχαμε κουνηθεί ρούπι και τα πνεύματα είναι ανάψει, ταξιτζήδες ούρλιαζαν, καθώς και όλοι οι άλλοι, και όλα τα αυτοκίνητα κορνάριζαν συνεχώς με μανία.

Αποφάσισα να βγω από τη λιμουζίνα μου και να σταθώ στη μέση του χάους. Η αντίδραση; Κατ’αρχάς νεκρική σιγή.

Μετά οι μανιασμένοι οδηγοί και επιβάτες άρχισαν να με χαιρετάνε και να φωνάζουν: «Ντόναλντ! Είναι ο Ντόναλντ! Γειά σου, Ντόναλντ!». Αρχισα να γελάω. Τουλάχιστον απαλλαχθήκαμε για λίγο από τα κορναρίσματα…».

Δείτε επίσης