Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Σε κάθε αγώνα, ποδοσφαιρικό ή άλλον, υπάρχει πάντοτε μια στιγμή ή ένα πρόσωπο που ξεχωρίζει και που προσδίδει μια διαφορετική διάσταση στο γεγονός. Στον χθεσινό τελικό του κυπέλλου Ελλάδος δεν είδαμε κάτι που δεν περιμέναμε. Δύο καλούτσικες ομάδες που επεδίωκαν, σεμνά και ταπεινά, να αφνιδιάσουν τον αντίπαλο και να κατακτήσουν το κύπελλο. Και αν δεν υπήρχε ο γκολκίπερ του ΠΑΟΚ, Γλύκος, το ματς πιθανότατα θα είχε ξεχαστεί την επόμενη κιόλας μέρα.

Αλλά ο Γλύκος, ένας κατά τεκμήριο ικανός τερματοφύλακας για να είμαστε ακριβείς, είπε να θέσει το ματς στη διαδικασία του σασπένς. Σε ένα μακρινό και όχι ιδαίτερα επικίνδυνο σουτ του -άλλοτε Παοκτσή- Χριστοδουλόπουλου έκανε μια υπέροχης ομορφιάς κίνησης, έχασε τη -σίγουρη- μπάλα μέσα από τα χέρια του, η ΑΕΚ ισοφάρισε και, κάπως έτσι, όλα ξεκίνησαν από την αρχή.

Αν ο ΠΑΟΚ έχανε το κύπελλο από την ΑΕΚ, ουδείς θα ήθελε να σκέφτεται ή να είναι στη θέση του Γλύκου. Αλλά ο -θεοσεβούμενος-τερματοφύλακας του ΠΑΟΚ, μαζί με τις δεδομένες ικανότητές του, φαίνεται να διαθέτει και τη θεία ευλογία στα γκολποστ του. Η νίκη σβήνει τα όποια λάθη – μετά είναι όλοι φίλοι και κανείς δεν θυμάται μεμονωμένα λάθη. Αυτό συνέβη και χθες. Κύπελλο μετά από 1,5 δεκαετία – ποιός θυμάται το λάθος του Γλύκου;

 

 

Είναι αλήθεια ότι η θέση του τερματοφύλακα είναι ιδιότυπη και εμφανώς άδικη για όποιον την υπερασπίζεται. Θυμάμαι το Π.Κ. τού 2002, όπου ο τιτάνας Όλιβερ Καν είχε σχεδόν οδηγήσει μόνος του τη Γερμανία στον τελικό κόντρα στη Βραζιλία αλλά σε ένα δυνατό σουτ του Ριβάλντο – ο οποίος, ύπουλα προηγουμένως είχε φροντίσει να τον πατήσει στα χέρια- έχασε τη μπάλα και εν συνεχεία άνοιξε ο δρόμος για την επικράτηση των Λατινοαμερικανών. Ο Καν, μέχρι τότε, “έβγαζε” περίπου 3 τετ-α-τετ σε κάθε ματς. Ποιός τα θυμάται – πλην μυημένων; Όλοι μένουν στο λάθος.

Με αυτή την οπτική και δεδομένο ότι τελικά ότι η ομάδα της Θεσσαλονίκης κατέκτησε το τρόπαιο, αποδείχθηκε ότι ο Γλύκος “είχε και πάλι άγιο”. Αλλά, αναμφίβολα ήταν αυτός που προσέδωσε μια αγωνία, ένα κάτι σε ένα μετριότατο ματς. Ήταν το “κερασάκι” σε μια τούρτα -ας είμαστε ειλικρινείς- όχι απολύτως γευστική και καλοφτιαγμένη…

Δείτε επίσης