Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

του: Γουίλιαμ Μάλινσον, πρώην βρετανού διπλωμάτη, καθηγητή Πολιτικών Ιδεών και Θεσμών στο πανεπιστήμιο Guglielmo Marconi.

Πρόσφατα είχα μια άσχημη εμπειρία με μια δημόσια λειτουργό, πιο συγκεκριμένα πταισματοδίκη . Αλλά πριν την παραθέσω, αντιγράφω την αναφορά τού βρετανού πρέσβη για την Ελλάδα το 1981:

«Πρώτα απ’όλα, ανικανότητα και διαφθορά. Η ελληνική δημόσια διοίκηση είναι γραφειοκρατική, αργά κινούμενη και υψηλά πολιτικοποιημένη. Η κυβέρνηση βρίσκει δύσκολο να ανταποκριθεί στο αίτημα για αλλαγή. Παρ’ότι οι Ελληνες είναι καλοί στο να κάνουν σχέδια, είναι λιγότεροι καλοί στο να τα υλοποιήσουν ενώ δυσκολεύονται να τα αλλάξουν γα να φτιάξουν καινούρια. Όταν κυβέρνηση και πολίτης έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο, υπάρχει ανίκανη και, κάποιες φορές, απάνθρωπη γραφειοκρατία.

Το πρόβλημα είναι εν μέρει η οθωμανική γραφειοκρατική παράδοση, σύμφωνα με την οποία ο υπεύθυνος μη έχοντας τη δυνατότητα να δράσει θετικά, επιδεικνύει την εξουσία του, θέτοντας ο ίδιος εμπόδια στους συμπολίτες του. Επίσης οφείλεται στο χαμηλό επίπεδο εκπαίδευσης τής πλειονόητας των δημοσίων λειτουργών, σε συνδυασμό με την τάση όλων των κυβερνήσεων να βάζουν δικούς τους ανθρώπους στη διοίκηση ( με συχνό αποτέλεσμα την υπερπληθώρα αυτών )».

Πάμε στο σήμερα, 36 χρόνια μετά. Βρέθηκα σε ένα δικαστήριο ως μάρτυρας. Η υπεύθυνη λειτουργός εμφανίστηκε με 20 λεπτά καθυστέρηση. Δεν ζήτησε συγγνώμην για αυτό, ούτε παρέθεσε κάποια δικαιολογία.

Ξεκίνησα λέγοντας ότι άφησαν το γράμμα κλήσης μου στο δικαστήριο ανοιχτό, ούτε καν σε έναν φάκελο, στην μπροστινή είσοδο, ώστε οποιοσδήποτε ήθελε μπορούσε να το διαβάσει.

Η αντίδραση της ήταν να μου πει να βγάλω τα χέρια έξω από τις τσέπες μου και να καθήσω ίσια στην καρέκλα μου. Ούτως ή άλλως θα τα έβγαζα αλλά έσπευσε να με προλάβει, λέγοντας ότι στην Ελλάδα, σε τέτοιες περιπτώσεις, πρέπει κάποιος να βγάζει τα χέρια από τις τσέπες του.

 

 

Όταν χρησιμοποίησα μια αγγλική λέξη μου είπε, με αγένεια, ότι πρέπει να μιλώ μόνον στα ελληνικά. Και ότι θα έπρεπε να είχα φέρει μαζί μου διερμηνέα. Της απάντησα ότι δεν χρειαζόμουν διερμηνέα και ότι, με λίγη υπομονή, θα τα καταφέρναμε μια χαρά.

Όταν παρουσίασα το βρετανικό διαβατήριό μου η λειτουργός με ρώτησε για τον όρκο και τη θρησκεία μου. Τής εξήγησα ότι δεν είχα πρόβλημα να ορκιστώ στη Βίβλο, αφού είμαι Ελληνας ορθόδοξος αλλά και πάλι δεν έμεινε ικανοποιημένη. Τής ζήτησα, αν μπορεί, να μιλά λίγο πιο αργά, αλλά με αγνόησε. Οπότε τής έδωσα την ελληνική ταυτότητά μου. Εδιξε έκπληκτη για το ότι ένας Βρετανός θα μπορούσε να έχει ταυτόχρονα ελληνική υπηκοότητα.

Ξαφνικά το πράγμα έγινε απλούστερο για εκείνη. Μού ζήτησε να βάλω τα χέρια μου στη Βίβλο όπως και έκανα ( υποθέτω ότι ήταν η Βίβλος, αφού δεν άνοιξα να δω το βιβλίο με τις κιτρινισμένες σελίδες ). Τής είπα ότι θα βοηθούσε αν είχε καλύτερους τρόπους.

Τέλος πάντων, έκανα όλη την κατάθεσή μου στα ελληνικά, ταυτόχρονα διαβάζοντας κάποια έγγραφα. Για κάποιον άγνωστο λόγο, η αγενής δημόσια λειτουργός υπαγόρευσε το πρώτο έγγραφο στην γραμματέα.

Στο τέλος, την ώρα που τσέκαρα την κατάθεσή μου με την καλότροπη πλην φοβισμένη γραμματέα, για την υπογραφή μου και αυτή της λειτουργού, τη ρώτησα αν είναι παράνομο να έχει κάποιος τα χέρια στις τσέπες του. Άρχισε να φωνάζει πραγματικά δυνατά, παρουσία της γραμματέως, και ενός άλλου επισκέπτη, με τον οποίον ήδη είχε αρχίσει να μιλά.

 

 

Τής ζήτησα να μην φωνάζει αλλά εκείνη εξακολούθησε, λέγοντάς μου να μιλώ στα ελληνικά. Αλλά μιλούσα στα ελληνικά! 

Οπότε τής είπε ότι θα διατυπώσω επίσημα τα παράπονά μου. Και μετά έφυγα, έχοντας διασφαλίσει ότι υπέγραψε την κατάθεσή μου.

Ευχαρίστησα την γραμματέα για τους καλούς της τρόπους, αγνοώντας την αντιεπαγγελματία φωνασκούσα. Τουλάχιστον η κατάθεσή μου είχε υπογραφεί. Επίσης πληροφορήθηκα ότι δεν είχα δικαίωμα να πάρω αντίγραφο.

Ειλικρινά με ξεπερνά το γεγονός ότι η συγκεκριμένη κυρία μπορεί να είναι δικαστής. Οι δικαστές υποτίθεται ότι είναι ισορροπημένοι άνθρωποι, τουλάχιστον στη δημόσια παρουσία τους. Με κάτι τέτοιες περιπτώσεις, μου φαίνεται ότι ήρθε η ώρα να δικαστούν οι δικαστές!

Λυπάμαι που το λέω αλλά ο Βρετανός πρέσβης είχε δίκιο το 1981. Και εξακολουθεί να έχει. “Κάτι είναι πολύ σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας”. Εάν δεν σταματήσουν οι πελατειακές σχέσεις, το πρόβλημα θα συνεχιστεί και οι Ελληνες θα ξεχάσουν ποιοί πρέπει να είναι. Οι καλές δημόσιες σχέσεις αρχίζουν από το σπίτι… »

Δείτε επίσης