Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Στην Πάτρα ( του ) επιστρέφει ο Διονύσης Σιμόπουλος, επίτιμος Διευθυντής του Ευγενιδείου Πλανηταρίου, για μια ομιλία του τη Δευτέρα 28  Νοεμβρίου, στις 7.00 μ.μ, καλεσμένος του Μορφωτικού Συλλόγου Κυριών, με θέμα «Η  θέση μας στο Σύμπαν».

Πρόκειται για την πόλη στην οποία ο διάσημος αστροφυσικός έζησε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια. Όπως εξομολογείται ο ίδιος:

«Η δίδυμη αδελφή μου κι εγώ γεννηθήκαμε στα Γιάννενα απ’ όπου φύγαμε μερικούς μήνες αργότερα για την Πάτρα, απ’ όπου κατάγονταν η μητέρα μου. Ο πατέρας μου κατάγονταν από ένα μικρό χωριό κοντά στην Ολυμπία, τον Γρύλλο, όπου ακόμη και σήμερα περνάμε οικογενειακώς μερικές ημέρες το Πάσχα και το καλοκαίρι.

Στην Πάτρα μείναμε 4 χρόνια οπότε ο πατέρας μετατέθηκε στην Κυπαρισσία όπου παρακολούθησα τις δύο πρώτες τάξεις του Δημοτικού, κι αμέσως μετά γυρίσαμε πίσω στη Πάτρα.

 

simopoulosbest

 

Εγώ…κυκλοφορούσα στην Πάτρα με ένα κόκκινο χειροποίητο ξύλινο τρίτροχο, το οποίο μου είχαν πάρει οι γονείς και η θεία μου παρ’ όλες τις στερήσεις της εποχής εκείνης. Δυστυχώς μόνο εγώ και η ξαδέλφη μου η Ελένη θυμόμαστε πλέον την ύπαρξή του που για μένα έχει γίνει κάτι σαν το «Rosebud» στο «Πολίτης Κέιν»!

Θυμάμαι επίσης δύο πανέμορφα αρχοντικά που βρίσκονταν απέναντί μας, πνιγμένα κυριολεκτικά στο γιασεμί και στις αναρριχώμενες κατάλευκες τριανταφυλλιές, όταν η Πάτρα μοσχομύριζε ακόμη από το αγιόκλημα και το γιασεμί. Υπάρχουν, φυσικά, δεκάδες ακόμη θύμισες που θα απαιτούσαν κυριολεκτικά ένα ολόκληρο βιβλίο για να περιγραφούν.

Είχα δώσει εξετάσεις εδώ στη φυσική, στο πανεπιστήμιο, το 1961, και πέτυχα. Ο πατέρας μου τότε έπαιρνε σύνταξη 1.980 δραχμές. Την εποχή εκείνη πληρώναμε δίδακτρα στο πανεπιστήμιο και για τα βιβλία επίσης. ‘Ένα βιβλίο μάλιστα, το περίφημο βιβλίο του Αλεξόπουλου κόστιζε σχεδόν όσο ένας μισθός του πατέρα μου. Και δεν ήταν μόνο ένα βιβλίο και έπρεπε να πληρώσουμε… Ήταν και το ενοίκιο και τα δίδακτρα και πολλά άλλα…

Το κόστος διαβίωσης για μένα στην Αθήνα θα ήταν απαγορευτικό. Οπότε το μόνο που απέμενε ήταν η Αμερική, όπου θα εργαζόμουν παρακολουθώντας συγχρόνως τα μαθήματα του Πανεπιστημίου.  Έτσι λοιπόν αναγκάστηκα να πάω στην Αμερική επειδή είχα ήδη μάθει από φίλους ( οι οποίοι είχαν πάει ήδη ) ότι εκεί μπορείς να φοιτήσεις και να δουλεύεις ταυτόχρονα. Την πρώτη μέρα έφυγα από την Ελλάδα με 150 δολάρια στην τσέπη…

 

ote-history-koryfes_simopoylos

 

Στην Αμερική δούλευα από την πρώτη ημέρα που πήγα μέχρι την τελευταία».

Όσο για την απόφαση για το…ταξίδι στα άστρα, αυτή είχε ήδη ληφθεί έναν χρόνο πριν:

«Το καλοκαίρι του 1960 ( στην Περδικόβρυση της Αμφίκλειας ) χιλιάδες πρόσκοποι απ’ όλον τον κόσμο γιορτάζαμε το Χρυσό Ιωβηλαίο του προσκοπισμού στη χώρα μας με μια κατασκήνωση αλλιώτικη από τις άλλες. Πλάι μας είχαν κατασκηνώσει οι πρόσκοποι της Αμερικής και στο άνοιγμα που δημιουργούσαν οι σκηνές τους βρίσκονταν τρία μικρά τηλεσκόπια στημένα πάνω στα τρίποδά τους τα οποία για μάς φάνταζαν σαν εξωπραγματικές μηχανές.

Ένα βράδυ δεν μπόρεσα να κρατηθώ και τους ζήτησα να δούμε το Φεγγάρι. Μας έδειξαν μάλιστα πώς να χρησιμοποιήσουμε το προσοφθάλμιο για να σκοπεύσουμε καλύτερα. Έτσι καθώς το Φεγγάρι ξεμύταγε πάνω από την κορυφή του Παρνασσού τα έκθαμβα μάτια μας αντίκρισαν ένα θέαμα απερίγραπτο: κρατήρες, χαράδρες και ολάκερες οροσειρές.

Εκείνη την εποχή ο άνθρωπος δεν είχε πετάξει ακόμη στο Διάστημα και κανείς μας δεν μπορούσε τότε ούτε καν να φανταστεί ότι σε εννέα χρόνια κάποιος συνάνθρωπός μας θα έκανε κυριολεκτικά μια βόλτα στο Φεγγάρι. Κι όμως εκείνο το βράδυ αισθάνθηκα ότι στο προαιώνιο αυτό όνειρο της ανθρωπότητας είχα ήδη γίνει πρωταγωνιστής»!

Όσοι, Πατρινοί και μη, ενδιαφέρεστε να ακούσετε τόσο όμορφες ιστορίες για το φεγγάρι αλλά και για τη…γη, σπεύσατε στην Πάτρα τη Δευτέρα, στις 7μ.μ., στον Μορφωτικό Σύλλογο Κυριών.

 

 

Δείτε επίσης