Η Ιερά Εξέταση εδήλωσε ότι η μοίρα του Γαλιλαίου θα πρέπει να είναι “μια προειδοποίηση προς άλλους για ν’αποφεύγουν τα εγκλήματα αυτού του είδους”. Σ’αυτό πέτυχε – τουλάχιστον όσον αφορά την Ιταλία. Ο Γαλιλαίος ήταν ο τελευταίος από τους μεγάλους Ιταλούς. Κανείς Ιταλός, ύστερα από αυτόν, δεν ήταν ικανός για εγκλήματα αυτού του είδους…

Ο σερ Ισαάκ Νεύτων γεννήθηκε τη χρονιά που πέθανε ο Γαλιλαίος ( 1642 ). Όπως ο Γαλιλαίος, έφθασε ως τα βαθιά γεράματα, γιατί πέθανε το 1727. Στη σύντομη περίοδο που κύλησε ανάμεσα στη δράση των δύο ανδρών, η θέση της επιστήμης στον κόσμο άλλαξε ριζικά. Ο Γαλιλαίος σ’όλη του τη ζωή είχε να αγωνισθεί εναντίον σοφών με ακλόνητο κύρος, και στα τελευταία του χρόνια του’μελλε να υποστεί διώξεις και να δει το έργο του να καταδικάζεται.

Ο Νεύτων, αντίθετα, από τη στιγμή που, σε ηλικία 18 ετών, γράφθηκε στο Τρίνιτι Κόλετζ του Κέμπριτζ, δεν άκουσε τίποτε άλλο παρά εγκώμια. Δυό χρόνια μετά την απόκτηση του διδακτορικού του πτυχίου, ο πρύτανης του κολλεγίου του τον χαρακτήρισε ως εξαιρετική μεγαλοφυία.

Δοξάσθηκε από όλον τον επιστημονικό κόσμο, τιμήθηκε από μονάρχες, και, σύμφωνα με την αγγλική παράδοση, ανταμείφθηκε για το έργο του με μια καλή κρατική θέση. Τον είχαν σε τέτοια περιωπή, ώστε στην ενθρόνιση του Γεωργίου Ι’, δεν καλέσανε στα ανάκτορα τον μεγάλο Γερμανό φιλόσοφο Λάιμπνιτς, γιατί είχε έλθει σε προστριβή με τον Νεύτωνα.

Ήταν μεγάλη τύχη για τις κατοπινές εποχές, ότι οι συνθήκες της ζωής του Νεύτωνα ήταν τόσο ήρεμες. Ήταν ταυτόχρονα φοβιτσιάρης και νευρικός. Μισούσε τη δημοσιότητα γιατί τον εξέθετε σε κριτικές και για να δημοσιεύσει κάτι έπρεπε να τον πιέσουν οι φίλοι του.

Σχετικά με την “Οπτική του” έγραψε στον Λάιμπνιτς: «Τόσο με ταλαιπώρησαν οι συζητήσεις που προκάλεσε η δημοσίευση της θεωρίας μου για το φως, ώστε βλαστήμησα την απρονοησία μου να στερηθώ την ευλογία της ησυχίας και αφάνειάς μου». Αν είχε συναντήσει τις αντιδράσεις που συνάντησε ο Γαλιλαίος, ποτέ δε θα δημοσίευε ούτε μια γραμμή.

Ο θρίαμβος του Νεύτωνα ήταν ο πιο θεαματικός σε όλη την ιστορία της επιστήμης.