Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Ανακοινώσεις, σελίδες επί σελίδων σε Τύπο και περιοδικά, αντιπαραθέσεις έντονες, συνοπτικά αχός βαρύς ακούγεται το τελευταίο διάστημα για το ριάλιτι παιχνίδι Survivor τού ΣΚΑΪ. Στο επίκεντρο το επιχείρημα ότι πρόκειται για ένα παιχνίδι που δημιουργεί λάθος πρότυπα, προάγει τον ατομισμό στο πλαίσιο επιδίωξης της ατομικής επιβίωσης ( λες και η ίδια η ζωή είναι κάτι διαφορετικό…).

Αλλά για να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά: το Survivor είναι ένα πολύ επιτυχημένο ριάλιτι και μάλλον αυτός είναι και ο λόγος -η μεγάλη επιτυχία του- που έχει προκαλέσει την…χλαπαταγή. Πολύ υψηλά νούμερα, τα οποία, αν θέλετε, είναι επίσης ευκόλως εξηγήσιμα.

Το τηλεοπτικό τοπίο είναι πανθομολογουμένως φτωχό. Τίποτε το καινούριο, πολλές επαναλήψεις, κυρίως ανούσιων ελληνικών σειρών, παραγωγών χαμένων στα βάθη του τηλεοπτικού χρόνου. Και ξαφνικά εμφανίζεται ένα εξαιρετικά καλοστημένο σόου, σε εξωτική τοποθεσία, με διάσημους πρωταγωνιστές και διάφορα πρωτότυπα αγωνίσματα στα οποία καλούνται να ανταποκριθούν προκειμένου να ξεπεράσουν τους αντιπάλους τους και να κατακτήσουν τη νίκη. 

 

 

Όμορφα και γυμνασμένα γυναικεία και ανδρικά κορμιά, συνήθως ενδεδυμένα με το κατιτίς τους ( ένα σορτάκι, ένα μπουστάκι κ.α.), τριγύρω γύρω θάλασσα, ήλιος, αμμουδιά και φύση. Πολύ ωραίο σκηνικό. Τα δε αγωνίσματα, σε μεγάλο βαθμό, έχουν το γούστο τους, συχνά βγάζουν γέλιο κ.ο.κ. Δεν το έχω δει ποτέ ολόκληρο αλλά, κατά διαστήματα, όταν στο ζάπινγκ “πέφτω” πάνω του, έχει σημεία διασκεδαστικά.

Ας πούμε όταν βλέπεις γυναίκες να παίζουν μπάλα στην άμμο. Το να βλέπεις γυναίκες να παίζουν μπάλα είναι που είναι από μόνο του διασκεδαστικό ( αν εξαιρέσεις Γερμανίδες και Σουηδέζες ). Τώρα, αν προσθέσεις και την άμμο, βλέπεις τα πόδια τους να κατευθύνονται σε κάθε πιθανή και απίθανη κατεύθυνση, πανικός….

Τι ακριβώς ενοχλεί στο Survivor, δεν μπορώ να καταλάβω ( παρότι είμαι σίγουρος ότι στην ουσία είναι τα νούμερα τηλεθέασής του και μόνον αυτά ). Στην ελληνική τηλεόραση, ξεκινώντας από το αλήστου μνήμης Big Brother, έχει 15 χρόνια που προβάλλονται ριάλιτι ( Παρεμπιπτόντως, οι πιο σφοδροί πολέμιοί τους τα παρακολουθούσαν ανελιπώς…). Πέρα από μια αρχική αντίδραση, επί 15 χρόνια όλα καλά, πρόβλημα ουδέν.

 

 

Τι προβάλλει οποιοδήποτε σόου ( όχι μόνο στην τηλεόραση; ). Την επικράτηση του ενός έναντι του άλλου. Τα σπορ, ας πούμε, τι ακριβώς είναι που φανατίζουν κιόλας πλήθος λαού; Μια κόντρα δεν είναι, για το ποιός θα κερδίσει; Τα τάλεντ σόου επίσης, τι διαφορετικό είναι; Ποιός, με την καλύτερη φωνή, εμφάνιση, περφόρμανς κ.ο.κ., θα βγει νικητής.

Υπάρχει οτιδήποτε στη ζωή που δεν είναι ανταγωνιστικό; Και εξ αυτού, βεβαίως, προκύπτει το ενδιαφέρον για να το παρακολουθήσει κάποιος.

Με την ίδια λογική να κριτικάρουμε θεατρικά, ταινίες, ματς κ.λπ. επειδή, κατά τη γνώμη μας πάντα, δημιουργούν λάθος πρότυπα. Και ποιός ακριβώς είναι εκείνος που θα κρίνει την ποιότητα του προτύπου; Και -εν τέλει-ποιός θα κρίνει τους κρίνοντες;

Το Survivor είναι απλώς ένα σόου. Μπορείς να το δεις, μπορεί και όχι. Δεν σε υποχρεώνει απολύτως κανείς να το κάνεις. Κι από κει και πέρα, αν ψάχνεις πρότυπα, ας πούμε για το παιδί σου, ε, αυτά κάπως δύσκολο να τα βρεις βλέποντας τηλεόραση…

 

 

 

Δείτε επίσης