Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

από τον: Διονύση Σιμόπουλο, επίτιμο διευθυντή του Ευγενιδείου Πλανηταρίου

Ο σημερινός «ανήμπορος» άνθρωπος έχει τα τελευταία χρόνια μελετήσει στα σοβαρά τη δημιουργία ολόκληρων πολιτειών στο Διάστημα. Πολιτειών που μπορούν να κατασκευαστούν στο εσωτερικό ενός από τις χιλιάδες αστεροειδείς που περιφέρονται γύρω από τον Ήλιο, σε τροχιές που βρίσκονται κυρίως ανάμεσα στην τροχιά του Άρη και του Δία. Μερικοί όμως από τους αστεροειδείς αυτούς έχουν τροχιές που τους φέρνουν αρκετά κοντά στην Γη μας.

 

 

Ο πρώτος αστεροειδής αυτού του τύπου ανακαλύφτηκε το 1898 από τον Γερμανό αστρονόμο Γουσταύο Γουίτ και έχει το όνομα Έρως. Το 1931 και το 1975 ο Έρως πλησίασε σε μικρή σχετικά απόσταση τη Γη μας ενώ προς το παρόν μία από τις διαστημοσυσκευές μας με την ονομασία NEAR βρίσκεται σε τροχιά γύρω του και τον μελετάει από κοντά. Σύντομα μάλιστα σχεδιάζεται και η προσεδάφιση της διαστημοσυσκευής αυτής πάνω στην επιφάνειά του Έρωτα, ενώ διάφοροι ερευνητές θεωρούν τέτοιου είδους αστεροειδείς σαν τους καλύτερους υποψήφιους για τη δημιουργία διαστημικών πόλεων στο εσωτερικό τους όπου θα ζουν, ταξιδεύοντας στο Διάστημα, από 10-15 χιλιάδες άτομα.

Οι ερευνητές αυτοί υποστηρίζουν ότι το εσωτερικό ενός τέτοιου πλανητοειδή θα ήταν δυνατόν να μετατραπεί, με τη βοήθεια εκσκαφέων ακτινών λέιζερ, σε ένα τεράστιο φυσικό διαστημόπλοιο με προστατευτική ασπίδα το εξωτερικό κέλυφός του. Στο εσωτερικό θα δημιουργείται μια αυτόνομη, αυτάρκης αποικία, με πόλεις, χωριά και οργανωμένες γεωργικές, κτηνοτροφικές και βιοτεχνικές παραγωγές.

Τα τελευταία όμως χρόνια οι διαστημικές πόλεις στο εσωτερικό αστεροειδών παραχώρησαν τη θέση τους στις τελείως τεχνητές διαστημικές πολιτείες ή καλύτερα στους διαστημικούς ανθρώπινους καταυλισμούς. Ο οραματιστής αυτών των διαστημικών καταυλισμών ήταν ο καθηγητής της Φυσικής στο Πανεπιστήμιο Πρίνσετον των ΗΠΑ Τζέραρντ Ο’ Νήλ (1927-1992).

 

 

Ο καθηγητής Ο’ Νήλ άρχισε την μελέτη αυτού του είδους των διαστημικών πόλεων με τους φοιτητές που είχε στο Πανεπιστήμιο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, ενώ το πρώτο επιστημονικό συνέδριο με θέμα τον αποικισμό του ανθρώπου στο διάστημα έγινε στο Πρίνσετον τον Μάιο του 1974, και το πρώτο σχετικό δημοσίευμα του Ο’ Νηλ τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου.

Με την δημοσιότητα που έλαβαν, οι ιδέες και οι μελέτες του Ο’ Νήλ, κέντρισαν το ενδιαφέρον της ΝΑΣΑ που του έδωσε ένα πρώτο συμβόλαιο για την προετοιμασία μιας σχετικής προμελέτης στο θέμα αυτό. Έτσι το καλοκαίρι του 1975 σε συνεργασία με δεκάδες άλλους ειδικούς σ’ ένα συνέδριο στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ της Καλιφόρνια τέθηκαν οι βάσεις για τη δυνατότητα κατασκευής μιας διαστημικής αποικίας. Το αποτέλεσμα ήταν ότι όλοι ανεξαιρέτως οι παρευρισκόμενοι επιστήμονες αποδέχτηκαν ότι με τη σημερινή τεχνολογία, και με ένα ποσό σε λογικά όρια, είναι δυνατή η κατασκευή μιας τέτοιας αποικίας με χωρητικότητα 10.000 ατόμων.

Έτσι το καλοκαίρι το 1976 μια ομάδα μελετητών στο Πρίνσετον με επικεφαλής τον Ο’Νήλ παρουσίασε τις τεχνικές λεπτομέρειες της αποικίας του που ονομάστηκε «Νήσος 1». Αρχικά ένας εκσκαφέας στην επιφάνεια της Σελήνης θα μαζέψει από τα πετρώματα κομμάτια βάρους 10 περίπου κιλών το καθένα. Τα κομμάτια αυτά θα εκτοξευτούν από τη Σελήνη με ταχύτητα 2,4 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο, από έναν ειδικό καταπέλτη προς ένα σημείο 63.000 χιλιόμετρα πέρα από τη Σελήνη που είναι ένα από τα σημεία βαρυτικής ισορροπίας του συστήματος Γης-Σελήνης.

 

 

Το σημείο αυτό είναι γνωστό ως σημείο «Λαγκράνζ L-2», και θεωρείται σαν το πιο ιδεώδες μέρος, από οικονομικής πλευράς, για τη συλλογή των σεληνιακών πρώτων υλών. Η ομάδα μελετών μάλιστα έχει ήδη προσδιορίσει και από ποιο σημείο στην επιφάνεια της σελήνης θα πρέπει να γίνεται η εκτόξευση. Η περιοχή αυτή βρίσκεται στην Θάλασσα της Ηρεμίας, 560 περίπου χιλιόμετρα ανατολικά από την περιοχή προσεδάφισης του «Απόλλωνα 11» και νοτιοανατολικά του κρατήρα Μασκελάιν.

Από το σημείο L-2 οι πρώτες αυτές ύλες θα μεταφερθούν στο σημείο L-5 το οποίο μαζί με τη Γη και τη Σελήνη σχηματίζουν ένα ισοσκελές τρίγωνο. Ένας διαστημικός καταυλισμός που θα τοποθετηθεί σ’ αυτό το σημείο θα είναι δυνατόν να περιφέρεται «επ’ άπειρον» γύρω από τη Γη. Στο σημείο λοιπόν αυτό τα υλικά από τη Σελήνη θα μεταφέρονται σ’ ένα μικρό διαστημικό σταθμό όπου επί 3 χρόνια 2.000 διαστημικοί εργάτες θα μετατρέψουν το νεκρό Σεληνιακό χώμα στην πρώτη τροχιακή αποικία της Γης.

 

 

Υπάρχουν πολλά μοντέλα τέτοιων αποικιών. Το Μοντέλο 1 για παράδειγμα, αποτελείται από ένα ζευγάρι κυλίνδρων με μήκος ένα χιλιόμετρο, διάμετρο 100 μέτρων, και πληθυσμό 10.000 ατόμων. Οι κύλινδροι αυτοί θα περιστρέφονται μια φορά κάθε 20 έως 60 δευτερόλεπτα ώστε να δημιουργήσουν τεχνητή βαρύτητα για τους κατοίκους τους.

Κάθε κύλινδρος θα είναι χωρισμένος σε 6 λωρίδες: τρεις χωματένιες κοιλάδες, και τρεις γαλαζόχωμους ουρανούς-παράθυρα, που θα κλείνουν και θα ανοίγουν σε μία περίοδο 24 ωρών για να μιμούνται το γήινο 24-ωρο κύκλο ημέρας και νύχτας. Η ατμόσφαιρα καθενός από τα διαστημικά αυτά νησιά θα είναι όμοια με τη γήινη και θα έχει δημιουργηθεί τεχνητά μετά από χημικές αντιδράσεις διαφόρων αερίων με τα Σεληνιακά υλικά. Θα υπάρχουν ακόμη και διαφοροποιημένες καιρικές συνθήκες με βροχή που θα πέφτει ολόγυρα στις κοιλάδες από σύννεφα που θα βρίσκονται στο κέντρο του κυλίνδρου.

Δείτε επίσης