Σε μια μποέμ γειτονιά, το Παγκράτι, το πιο δημοφιλές νεανικό στέκι του είναι το “Hotel Chelsea”. Από την πρώτη στιγμή που άνοιξε, τέλη Ιουλίου το 2013, το Chelsea το αγκάλιασε όλη η γειτονιά επειδή ήταν φιλόξενο και ανοιχτό σε ανθρώπους όλων των χρωμάτων, των σεξουαλικών προτιμήσεων και των πολιτισμών. Τα πρωινά μπορείς να δεις σε αυτό γιαγιάδες της περιοχής, με σακούλες με ψώνια, να κάνουν…ρεπορτάζ ( ποιός είναι με ποιόν, τι κάνει κ.ο.κ.). Δίπλα τους άνθρωποι του πολιτισμού, συνθέτες όπερας, μουσικοί, μικρότεροι και μεγαλύτεροι, ηθοποιοί, άνθρωποι του Τύπου και των περιοδικών, εικαστικοί, ποιητές και συγγραφείς, φωτογράφοι, να πίνουν το καφεδάκι τους συζητώντας για πληθώρα θεμάτων, αναλύοντας τα.

Ολων των ειδών οι άνθρωποι συνυπάρχουν στο πολυπολιτισμικό Chelsea: άσπροι, μαύροι, κόκκινοι, κίτρινοι, άτομα με ειδικές ανάγκες, γνωστά στη γειτονιά, που έχω δει με τα μάτια μου πόσο όμορφα και ευγενικά τους φέρονται τα παιδιά, η Εύα και ο Γιώργος. Ολοι χωρούν στο Chelsea, από κυβερνητικούς μέχρι…αντιπολιτευόμενους. Από χίπστερ μέχρι….επάρατους γραβατωμένους!

Μοιράζονται μεταξύ τους προβλήματα και ανησυχίες σε αυτή την ταραγμένη εποχή, διαφωνούν, ενίοτε φωνάζουν, αλλά πάντοτε σε ένα πλαίσιο ζύμωσης ιδεών. Στρέιτ, γκέι, μπαισέξουαλ, τρανς συνυπάρχουν αρμονικότατα με συντηρητικότερων απόψεων θαμώνες, αφού το ενωτικό στοιχείο είναι ο αλληλοσεβασμός και η ανεκτικότητα του ενός απέναντι στον άλλον.

Η ανθρώπινη ‘θάλασσα’ στο δημοφιλές στέκι, δημιουργεί κάποιες φορές προβλήματα και γκρίνιες. Αλλά τελικά τι Αθήνα-Ελλάδα θέλουμε σε μια εποχή που ο ρατσισμός παγκοσμίως φουντώνει; Δεν θέλουμε μέρη όπως το Chelsea, πολυπολιτισμικά, ανεκτικά στο διαφορετικό, μέρη ειρηνικής συνύπαρξης ανθρώπων διαφορετικών χρωμάτων, σεξουαλικών προτιμήσεων, φύλων και φυλών;

Το Chelsea είναι μέχρι παρεξηγήσεως….φιλοζωικό. Χαριτωμένες μουσούδες -και πάλι- κάθε ράτσας, συνωστίζονται ανάμεσα στα τραπέζια, “ικετεύοντας” με χαμηλωμένα βλέμματα για λίγο αγγουράκι, κανένα μπισκοτάκι, ό,τι -εν πάση περιπτώσει- οι…γενναιόψυχοι πελάτες εχουν ευχαρίστηση. Μικροί, σκανταλιάρηδες τετράποδοι επαίτες..Επίσης, μια και το’φερε η κουβέντα, ουδείς επαίτης δεν ενοχλείται ποτέ στο Chelsea από τα παιδιά που έχουν το μαγαζί. Ησυχα, όμορφα, όποιος θέλει τους δίνει κάτι, όποιος δεν θέλει, όχι. Κανένας ρατσισμός εδώ για τον ανήμπορο -ή και ξεπεσμένο- συμπολίτη…( που όσο περνά ο καιρός, ο αριθμός τους αυξάνει δραματικά…)

 

chelsea1

 

Στο μπαρ δουλεύει μπάρμαν μαύρος. Νεαροί ηθοποιοί του θεάτρου που δύσκολα τα βγάζουν πέρα, για το χαρτζιλίκι τους. Μεγαλύτεροι σε ηλικία απολυμένοι και άνεργοι. Αθηναίοι και επαρχιώτες. Πρωτευουσιάνοι και…χωριάτες. Σερβίρουν στρέιτ και γκέι. Όλα τα παιδιά ευγενικά. Όλα αξιοπρεπή, μέσα στις δυσκολίες τους ( όπως άλλωστε και πολλοί άλλοι συνάνθρωποί μας ).

Οπότε στους υψίφρυδους επικρίνοντες τη…βαβούρα που ενίοτε δημιουργείται, ξανατίθεται το ερώτημα: τι είδους γειτονιά/ές θέλουμε? Θέλουμε γειτονιές με αποκλεισμούς ανθρώπων λόγω ράτσας, χρώματος, σεξουαλικής προτίμησης, που αγαπούν τα ζώα, έχουν ανησυχίες και θέλουν να συνευρίσκονται και να συζητούν για αυτές, σε ένα περιβάλλον που τους εμπνέει; Ή θέλουμε γειτονιές με φόβο, μίσος, διακρίσεις, διαχωρισμούς; Θέλουμε γειτονιές χωρίς μέρη σαν το Chelsea;

Και επί του πρακτέου: το Chelsea -και δεν είναι πολλα μαγαζιά σαν αυτό- έχει την υποδομή να εξυπηρετήσει και να φιλοξενήσει άτομα με κινητικές αναπηρίες. Κι έτσι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι συχνάζουν στο μαγαζί, κυρίως επειδή δεν νιώθουν -στο ελάχιστο- κοινωνικά αποκλεισμένοι. Επίσης, όντως υπάρχουν φορές που ενδέχεται να καταπατάται η διάβαση τυφλών αλλά έχω δει παιδιά του μαγαζιού να βοηθούν να περάσει οποιοσδήποτε αντιμετωπίζει κάποια δυσκολία…

Αποτέλεσμα; Κάποιοι στο τέλος, επιζητούν να…βρουν εμπόδιο, ώστε να έχουν τη δυνατότητα να βιώσουν την -απείρως πιο δυσεύρετη στις μέρες μας- ανθρώπινη επαφή με τα παιδιά του Chelsea ( στις δύο φωτό, δύο…αιμοβόρες φυσιογνωμίες που αποτυπώνουν και το κλίμα που επικρατεί στο Chelsea. Η Εύα Λύρου και το σκυλάκι της, η Yoko )

Δείτε επίσης